تبلیغات
مقالات مهندسی پزشکی ، برق ، الکترونیک ،علوم پایه ، علوم آزمایشگاهی ، پزشکی،روانشناسی - مطالب دانستنیهای پزشکی

درآوردن‌ لباس‌های‌ مصدوم

1390/09/22 12:23

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
به‌منظور معاینه‌ کامل‌ مصدوم‌، رسیدن‌ به‌ تشخیص‌ صحیح‌ یا درمان‌، ممکن‌ است‌ مجبور باشید تعدادی‌ از لباس‌های‌ وی‌ را درآورید. این‌ کار را باید با حداقل‌ مزاحمت‌ برای‌ مصدوم‌ و در صورت‌ امکان‌، با رضایت‌ وی‌ انجام‌ دهید. تا حد امکان‌ کمترین‌ تعداد لباس‌ها را خارج‌ کنید و به‌ آنها آسیب‌ وارد نکنید مگر آنکه‌ کاملاً ضرورت‌ داشته‌ باشد. اگر مجبور هستید که‌ لباس‌ مصدوم‌ را پاره‌ کنید، سعی‌ کنید این‌ کار را در امتداد درز شلوار یا آستین‌ انجام‌ دهید. سعی‌ کنید حریم‌ شخصی‌ مصدوم‌ را به‌ هم‌ نزنید و از مواجهه‌ او با سرما جلوگیری‌ کنید. اگر خارج‌ کردن‌ لباس‌ها، درد و ناراحتی‌ مصدوم‌ را بیشتر می‌کند، این‌ کار را متوقف‌ کنید.

 

خارج‌ کردن‌ لباس‌ها در آسیب‌ نیمه‌ پایینی‌ بدن‌

1) مچ‌ پا را نگه‌ داشته‌، کفش‌ را با دقت‌ بیرون‌ آورید. برای‌ خارج‌ کردن‌ چکمه‌های‌ بلند، ممکن‌ است‌ مجبور باشید با یک‌ چاقو، چکمه‌ را در امتداد درز پشتی‌ آن‌ بشکافید خارج‌ کردن‌ لباس‌ها در آسیب‌ نیمه‌ پایینی‌ بدن‌

 

2) جوراب‌ها را به‌ ملایمت‌ بیرون‌ بکشید. اگر انجام‌ این‌ کار مقدور نیست‌، جوراب‌ را از روی‌ ساق‌ بالا بیاورید و با قیچی‌ آن‌ را ببرید.

 

3) پاچه‌ شلوار را به‌ آرامی‌ بالا بکشید تا ساق‌ و زانو معلوم‌ شوند. برای‌ درآوردن‌ شلوار یا دیدن‌ ران‌، شلوار را از کمر پایین‌ بکشید.

 

خارج‌ کردن‌ لباس‌ها در آسیب‌‌ نیمه‌ بالایی‌ بدن‌

1) هرگونه‌ دکمه‌ یا زیپ‌ موجود در لباس‌ را باز کنید. با ملایمت‌ لباس‌ را از کنار شانه‌ مصدوم‌ خارج‌ کنید.

 

2) اندام‌ سمت‌ آسیب‌ ندیده‌ را از آستین‌ خارج‌ کنید. لباس‌ را به‌ دور سمت‌ آسیب‌ دیده‌ بکشید.

 

3) اندام‌ آسیب‌ دیده‌ را تا حد امکان‌، ثابت‌ نگه‌ دارید و خروج‌ لباس‌ را تسهیل‌ کنید.

 

 

موارد خاص‌

پولیور و پیراهن‌ پشمی‌ در مورد لباس‌هایی‌ که‌ دکمه‌ یا زیپ‌ ندارند، ابتدا اندام‌ سمت‌ آسیب‌ندیده‌ را از آستین‌ خارج‌ کنید. سپس‌، لباس‌ را تا کرده‌، آن‌ را از بالای‌ سر بیرون‌ بکشید. نهایتاً، آستین‌ دیگر لباس‌ را درآورید و دقت‌ کنید که‌ به‌ اندام‌ آسیب‌ وارد نکنید.

 





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - درآوردن‌ لباس‌های‌ مصدوم ، درآوردن‌ لباس‌های‌ مصدوم ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - استفاده‌ از نمودارهای‌ ثبت‌ مشاهدات

1390/09/20 12:23

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،

هر زمان‌ که‌ به‌ مصدومی‌ رسیدید، باید علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کنید. این‌ اطلاعات‌ برای‌ پرسنل‌ پزشکی‌ بسیار اهمیت‌ دارند. جزییات‌ را به‌ فواصل‌ زمانی‌ منظم‌ در نمودارهای‌ ثبت‌ مشاهدات‌ یادداشت‌ کنید. شکل‌ زیر دو نمودار تکمیل‌ شده‌ را نشان‌ می‌دهد؛ این‌ نمودارها به‌ صورت‌ پر نشده‌ و برای‌ استفاده‌ ارایه‌کنندگان‌ کمک‌های‌ اولیه‌، آورده‌ شده‌اند. در نمودارهای‌ سطح‌ پاسخ‌دهی‌، در هر زمان‌ مشاهده‌، در مقابل‌ نمره‌ مناسب‌ یک‌ نقطه‌ قرار دهید. به‌ عنوان‌ مثال‌، اگر مصدوم‌ در اولین‌ بررسی‌ پاسخی‌ به‌ کلام‌ نمی‌دهد، در ستون‌ اول‌ در مقابل‌ نمره‌ 1، یک‌ نقطه‌ قرار دهید. در نمودار ثبت‌ نبض‌ و تنفس‌، در هر زمان‌ مشاهده‌ در برابر سرعت‌ مربوط‌ یک‌ علامت‌ تأیید (تیک) قرار دهید؛ کیفیت‌ نبض‌ و تنفس‌ را نیز (همان‌طور که‌ در شکل‌ می‌بینید) ثبت‌ کنید.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - استفاده‌ از نمودارهای‌ ثبت‌ مشاهدات ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - انتقال‌ اطلاعات‌‌‌‌‌‌

1390/09/18 12:23

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،

پس‌ از فراخوانی‌ کمک‌های‌ پزشکی‌، سعی‌ کنید مطالبی‌ در مورد حادثه‌ و مصدوم‌ یادداشت‌ کنید تا بتوانید این‌ اطلاعات‌ را به‌ پرسنل‌ پزشکی‌ منتقل‌ کنید. نمودارهای‌ صفحه‌ بعد مثال‌هایی‌ از مشاهدات‌ خاص‌ (مثل‌ سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را نشان‌ می‌دهند. شما باید در کنار مشاهدات‌ خود، یک‌ گزارش‌ نوشتاری‌ مختصر هم‌ تهیه‌ کنید. یک‌ گزارش‌ نوشتاری‌ که‌ به‌ زمانبندی‌ حوادث‌ می‌پردازد، ارزش‌ ویژه‌ای‌ برای‌ پرسنل‌ پزشکی‌ دارد. به‌ عنوان‌ مثال‌، طول‌ دوره‌ بی‌هوشی‌، مدت‌ تشنج‌، زمان‌ بروز هرگونه‌ تغییر در وضعیت‌ مصدوم‌ و زمان‌ هرگونه‌ مداخله‌ یا درمان‌ را یادداشت‌ کنید. گزارش‌ خود یا نسخه‌ کپی‌ آن‌ را به‌ کارکنان‌ گروه‌ پزشکی‌ یا گروه‌ خدمات‌ اورژانس‌ ارایه‌ کنید.

 

نوشتن‌ گزارش‌

گزارش‌ شما باید شامل‌ موارد زیر باشد:

نام‌ و نشانی‌ مصدوم‌

شرحی‌ از حادثه‌ یا بیماری‌

توصیف‌ تمام‌ آسیب‌ها به‌طور مختصر

هرگونه‌ رفتار غیرعادی‌

تمام‌ درمان‌های‌ انجام‌ شده‌ و زمان‌

 





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - انتقال‌ اطلاعات‌‌‌‌‌‌ ، انتقال‌ اطلاعات‌‌‌‌‌‌ ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - علایم‌ و نشانه‌ها

1390/09/18 12:23

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
آسیب‌ها و بیماری‌ها معمولاً به‌صورت‌ مجموعه‌ای‌ از نمودهای‌ متمایز ظاهر می‌شوند. نمودها بر دو دسته‌اند: علایم‌ که‌ مصدوم‌ ممکن‌ است‌ به‌ آنها اشاره‌ کند و نشانه‌ها که‌ شما ممکن‌ است‌ (در معاینه‌) آنها را کشف‌ کنید. بعضی‌ از نمودها کاملاً آشکار هستند در حالی‌ که‌ عده‌ای‌ دیگر، تا زمانی‌ که‌ مصدوم‌ را به‌طور کامل‌ و دقیق‌ معاینه‌ نکنید، از نظر دور می‌مانند.

در صورت‌ امکان‌، مصدوم‌ هوشیار را در همان‌ وضعیتی‌ که‌ یافته‌اید، معاینه‌ کنید و به‌ آسیب‌های‌ آشکار رسیدگی‌ کنید. اگر مصدوم‌ بی‌هوش‌ است‌، اولین‌ کار پاک‌ کردن‌ راه‌ تنفسی‌ و باز نگه‌ داشتن‌ آن‌ است‌. لباس‌های‌ مصدوم‌ را بی‌دلیل‌ خارج‌ نکنید و بیش‌ از حد نیاز، وی‌ را در معرض‌ هوای‌ سرد ترک‌ نکنید. از حواس‌ خود (بینایی‌، شنوایی‌، لامسه‌ و بویایی‌) استفاده‌ کنید.

سریع‌ و هوشیارانه‌ اما دقیق‌ و جامع‌ عمل‌ کنید و بدون‌ توجیه‌، فرضیه‌سازی‌ نکنید. شما باید با ملایمت‌ با مصدوم‌ برخورد کنید اما در لمس‌ باید به‌ قدر کافی‌ قاطع‌ عمل‌ کنید تا بتوانید هرگونه‌ تورم‌، نامنظمی‌ یا نقاط‌ حساس‌ در لمس‌ را کشف‌ کنید.

اگر مصدوم‌ هوشیار است‌، از وی‌ بخواهید که‌ احساس‌ خود از لمس‌ شما را بیان‌ کند.

جستجوی‌ نشانه‌ها معاینه‌ «سر تا پا» به‌ شما کمک‌ می‌کند که‌ نشانه‌های‌ آسیب‌ یا بیماری‌ را کشف‌ کرده‌، وضعیت‌ مصدوم‌ را تشخیص‌ دهید.

ارزیابی‌ علایم‌

علایم‌ در واقع‌ احساساتی‌ هستند که‌ مصدوم‌ آنها را حس‌ می‌کند و ممکن‌ است‌ قادر به‌ توصیف‌ آنها باشد. از او سؤال‌ کنید که‌ آیا احساس‌ غیرطبیعی‌ دارد. اگر مصدوم‌ درد دارد، از او سؤال‌ کنید که‌ درد را در کجا احساس‌ می‌کند، درد از چه‌ نوعی‌ است‌، چه‌ چیزی‌ دردش‌ را کمتر می‌کند و چه‌ چیزی‌ آن‌ را تشدید می‌کند و درد با حرکت‌ یا تنفس‌ چگونه‌ تغییر می‌کند. اگر درد به‌ دنبال‌ آسیب‌ ایجاد نشده‌ است‌، در مورد نحوه‌ و محل‌ شروع‌ آن‌ سؤال‌ کنید. در مورد نشانه‌های‌ دیگر مثل‌ تهوع‌، گیجی‌، احساس‌ گرما یا سرما، ضعف‌ یا تشنگی‌، سؤال‌ کنید. در صورت‌ تناسب‌، با انجام‌ معاینه‌ای‌ برای‌ جستجوی‌ نشانه‌های‌ آسیب‌ یا بیماری‌، علایم‌ را تأیید کنید.

پرسش‌ درباره‌ علایم‌ مصدوم‌ ممکن‌ است‌ قادر باشد در مورد علایمی‌ که‌ حس‌ می‌کند، به‌ شما توضیح‌ دهد. این‌ جزییات‌ ممکن‌ است‌ در تشخیص‌ نوع‌ آسیب‌ یا بیماری‌ به‌ شما کمک‌ کنند.

جستجوی‌ نشانه‌ها

نشانه‌ها در واقع‌ جزییاتی‌ از وضعیت‌ مصدوم‌ هستند که‌ شما می‌توانید آنها را مشاهده‌، لمس‌ و بو کنید و یا بشنوید. بسیاری‌ از نشانه‌ها آشکار هستند اما تعدادی‌ را تنها با معاینه‌ دقیق‌ و جامع‌ می‌توانید کشف‌ کنید. سطح‌ پاسخ‌دهی‌ مصدوم‌ را ارزیابی‌ کنید. اگر بی‌هوش‌ است‌ یا آنکه‌ قادر نیست‌ به‌طور واضح‌ صحبت‌ کند، ممکن‌ است‌ مجبور باشید تنها بر اساس‌ شرح‌ حال‌ حادثه‌، اطلاعات‌ کسب‌ شده‌ از ناظران‌ و نشانه‌هایی‌ که‌ در معاینه‌ پیدا می‌کنید، به‌ تشخیص‌ برسید.

لمس‌ کردن‌ برای‌ جستجوی‌ نشانه‌های‌ آسیب‌ در هنگام‌ معاینه‌ قسمت‌ آسیب‌دیده‌ بدن‌، محل‌ را از نظر وجود حساسیت‌ در لمس‌ بررسی‌ کنید و به‌ دنبال‌ تغییر شکل‌ یا تغییر رنگ‌ در اطراف‌ محل‌ آسیب‌ بگردید. در زمان‌ معاینه‌ یک‌ قسمت‌، به‌ دقت‌ آن‌ را نگه‌ دارید.

از حواس‌ خود استفاده‌ کنید

به‌ دنبال‌ نمودهایی‌ مثل‌ تورم‌، خونریزی‌، تغییر رنگ‌ یا تغییرشکل‌ بگردید. ریتم‌ و قدرت‌ نبض‌ را لمس‌ کنید. به‌ تنفس‌ بیمار گوش‌ کنید و به‌ دنبال‌ صداهای‌ غیرطبیعی‌ (مثل‌ صدای‌ «قرچ‌ قروچ‌» ناشی‌ از گیر افتادن‌ هوا در زیر پوست‌) بگردید. نواحی‌ دردناک‌ را با ملایمت‌ لمس‌ کنید؛ هرگونه‌ تندرنس‌ (حساسیت‌ و درد) روی‌ استخوان‌ها و تغییر در زاویه‌ مفاصل‌ را مورد توجه‌ قرار دهید. ناتوانی‌ مصدوم‌ در انجام‌ کارهای‌ طبیعی‌ (مثل‌ حرکت‌ دادن‌ اندام‌ها) را بررسی‌ کنید. برای‌ جستجوی‌ سرنخ‌های‌ بیشتر، از حس‌ بویایی‌ خود استفاده‌ کنید.





دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - ارزیابی مصدوم

1390/09/17 12:23

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
اولین وظیفه شما در برخورد با یک مصدوم، بررسی او از نظر وضعیتهای تهدید کننده حیاتی است که نیاز به کمکهای اولیه اورژانس دارند. این بررسی اولیه، تحت عنوان ارزیابی اولیه نامیده میشود. اگر مصدوم با خطر فوری مواجه نیست، باید برای ارزیابی ثانویه اقدام کنید

ارزیابی‌ ثانویه‌

پس‌ از آنکه‌ مطمئن‌ شدید مصدوم‌ در معرض‌ خطر فوری‌ نیست‌ و ارزیابی‌ اولیه‌ به‌ پایان‌ رسید ، ارزیابی‌ ثانویه‌ را آغاز کنید. این‌ عمل‌، شامل‌ پی‌ بردن‌ به‌ ماجرا (اخذ شرح‌ حال‌) و انجام‌ معاینه‌ فیزیکی‌ است‌. شرایط‌ موجود مشخص‌ خواهد کرد که‌ در معاینه‌ چقدر باید به‌ جزییات‌ بپردازید. به‌ عنوان‌ مثال‌، در شرایط‌ سرما و رطوبت‌ که‌ منتظر رسیدن‌ آمبولانس‌ هستید، تنها لازم‌ است‌ به‌ آسیب‌های‌ عمده‌ رسیدگی‌ کنید؛ گرم‌ و خشک‌ نگه‌ داشتن‌ مصدوم‌ در اولویت‌ قرار دارد. اگر شخص‌ توانست‌ علایمی‌ را توصیف‌ کند ، بر درمان‌ همان‌ مشکلات‌ تمرکز کنید.

گرفتن‌ شرح‌ حال‌

- شرح‌ حال‌ در واقع‌ توصیفی‌ است‌ از نحوه‌ وقوع‌ حادثه‌، نحوه‌ ادامه‌ پیدا کردن‌ آسیب‌ یا نحوه‌ شروع‌ و تداوم‌ بیماری‌. برای‌ اخذ شرح‌ حال‌، از مصدوم‌ سؤال‌ کنید و با ناظرانی‌ که‌ شاهد حادثه‌ بوده‌اند، گفتگو کنید. سعی‌ کنید تصویر کاملی‌ از موقعیت‌ بسازید.

به‌عنوان‌ مثال‌:

- مصدوم‌، آخرین‌ بار در چه‌ زمانی‌ غذا خورده‌ یا چیزی‌ نوشیده‌ است‌؟

- آیا مصدوم‌ بیماری‌ خاصی‌ دارد یا داروی‌ خاصی‌ مصرف‌ می‌کند؟

- نیروی‌ ایجادکننده‌ آسیب‌ چقدر شدید بوده‌ است‌ و چگونه‌ اعمال‌ شده‌ است‌؟

- درباره‌ شرایط‌ محیط‌ سؤال‌ کنید (آیا مصدوم‌ در یک‌ اتاق‌ گرم‌ و دمدار قرار داشته‌ یا در یک‌ اتاق‌ سرد و یا با وزش‌ باد یا باران‌ مواجه‌ شده‌ است‌؟)

- در مورد سن‌ و وضعیت‌ سلامت‌ مصدوم‌ تحقیق‌ کنید: لغزیدن‌ و افتادن‌ یک‌ جوان‌ که‌ بدنی‌ آماده‌ دارد، ممکن‌ است‌ منجر به‌ پیچ‌ خوردن‌ مچ‌ پا یا دست‌ وی‌ شود اما همین‌ حادثه‌ در مورد یک‌ زن‌ سالخورده‌، احتمالاً منجر به‌ شکستگی‌ بازو یا لگن‌ وی‌ خواهد شد.

- هویت‌ مصدوم‌ و در صورت‌ امکان‌، محل‌ زندگی‌ وی‌ را شناسایی‌ کنید. از این‌ اطلاعات‌ یادداشت‌ برداشته‌، زمان‌ حادثه‌ و زمان‌ معاینه‌ خود را در آن‌ درج‌ کنید تا بتوانید آن‌ را در اختیار پزشک‌ یا گروه‌ خدمات‌ اورژانس‌ قرار دهید.

 

سرنخ‌های‌ بیرونی‌

اگر مصدوم‌ قادر به‌ همکاری‌ نیست‌ و یا بی‌هوش‌ است‌، برای‌ تعیین‌ وضعیت‌ وی‌ به‌ دنبال‌ سرنخ‌های‌ بیرونی‌ بگردید (اگر مشکوک‌ به‌ سوءمصرف‌ مواد هستید، مراقب‌ سوزن‌ها و سرنگ‌های‌ همراه‌ مصدوم‌ باشید). ممکن‌ است‌ با یک‌ کارت‌ ملاقات‌ برای‌ رفتن‌ به‌ بیمارستان‌ یا درمانگاه‌ و یا کارتی‌ که‌ بر روی‌ آن‌ سابقه‌ای‌ از آلرژی‌، دیابت‌ یا صرع‌ درج‌ شده‌ است‌، مواجه‌ شوید. اسب‌سواران‌ یا دوچرخه‌سواران‌ ممکن‌ است‌ این‌ کارت‌ را در داخل‌ کلاه‌ یا کلاه‌ ایمنی‌ خود قرار دهند. داروها یا غذاها نیز می‌توانند سرنخ‌های‌ ارزشمندی‌ از حادثه‌ در اختیار شما بگذارند؛ به‌ عنوان‌ مثال‌، بیماران‌ مبتلا به‌ دیابت‌ ممکن‌ است‌ چند حبه‌ قند با خود همراه‌ باشند. به‌ علاوه‌، افرادی‌ که‌ دچار اختلال‌ شناخته‌ شده‌ای‌ هستند، ممکن‌ است‌ بر روی‌ گردن‌بند، دستبند، مدال‌ یا جاکلیدی‌ ویژه‌ای، اطلاعات‌ هشداردهنده‌ طبی‌ داشته‌ باشند. این‌ اشیاء را در کنار مصدوم‌ نگه‌ دارید یا آنها را به‌ دو گروه‌ خدمات‌ اورژانس‌ تحویل‌ دهید.

 

تزریق‌کننده‌ خودکار: این‌ وسایل‌ محتوی‌ اپی‌نفرین‌ (آدرنالین‌) بوده‌، برای‌ افرادی‌ که‌ در معرض‌ شوک‌

آنافیلاکتیک‌ هستند، کاربرد دارند.

دستبند هشداردهنده‌: ممکن‌ است‌ روی‌ آن‌ شماره‌ تلفنی‌ برای‌ دریافت‌ اطلاعات‌ درباره‌ سابقه‌ پزشکی‌

بیمار درج‌ شده‌ باشد.

اسپری‌ استنشاقی‌: وجود یک‌ اسپری‌ استنشاقی‌ معمولاً به‌ این‌ معنی‌ است‌ که‌ مصدوم‌ مبتلا به‌ آسم‌ است‌.

داروها: مثل‌ تری‌نیتریت‌ گلیسرین‌ برای‌ آنژین‌ صدری یا فنی توئین در صرع

نحوه‌ ایجاد آسیب‌

شما می‌توانید با مشاهده‌ شرایطی‌ که‌ آسیب‌ در آن‌ رخ‌ داده‌ و نیروهای‌ دخیل‌ در آسیب‌، سرنخ‌های‌ بیشتری‌ در مورد آسیب‌های‌ احتمالی‌ و شدت‌ آنها به‌ دست‌ آورید. این‌ اطلاعات‌ مفید هستند زیرا به‌ فرد کمک‌ می‌کنند تا نوع‌ و شدت‌ آسیب‌ را پیش‌بینی‌ کند. در اکثر موارد، افرادی‌ که‌ در صحنه‌ حادثه‌ یا در زمان‌ آسیب‌ با مصدوم‌ سرو کار دارند (اغلب‌، ارایه‌کنندگان‌ کمک‌های‌ اولیه‌) می‌توانند این‌ اطلاعات‌ را به‌دست‌ آورند.

 

شرایط‌ آسیب‌

نوع‌ و شدت‌ آسیب‌ ناشی‌ از ضربه‌ (مثلاً سقوط‌ از ارتفاع‌ یا ضربه‌ ناشی‌ از تصادف‌ اتومبیل‌) را در صورت‌ اطلاع‌ داشتن‌ دقیق‌ از نحوه‌ وقوع‌ حادثه‌، می‌توان‌ پیش‌بینی‌ کرد. به‌عنوان‌ مثال‌، آسیب‌های‌ جدی‌ وارد بر سرنشین‌ یک‌ اتومبیل‌، احتمالاً در ضربه‌ ناشی‌ از تصادم‌ پهلو بیش‌ از تصادم‌ از روبه‌رو با همان‌ سرعت‌ است‌. علت‌ این‌ مطلب‌ آن‌ است‌ که‌ بدنه‌ جانبی‌ اتومبیل‌، محافظت‌ کمتری‌ ایجاد می‌کند و نمی‌تواند به‌ انداه‌ قسمت‌ جلوی‌ اتومبیل‌، انرژی‌ را جذب‌ کند.

در راننده‌ای‌ که‌ کمربند ایمنی‌ بسته‌ و از ناحیه‌ جلو یا عقب‌ اتومبیل‌ تصادف‌ کرده‌ است‌، می‌توان‌ به‌ نوع‌ خاصی‌ از آسیب‌ مشکوک‌ شد. بدن‌ به‌طور ناگهانی‌ به‌ یک‌ سمت‌ حرکت‌ می‌کند اما سر برای‌ یک‌ لحظه‌ قبل‌ از حرکت‌، عقب‌ می‌ماند. این‌ حالت‌ منجر به‌ حرکت‌ «شلاقی‌» گردن‌ می‌شود (شکل‌ مقابل‌). همچنین‌ مصدوم‌ ممکن‌ است‌ آسیب‌هایی‌ ناشی‌ از اثر مهاری‌ کمربند ایمنی‌ (مثل‌ کوفتگی‌ یا شکستگی‌ استخوان‌ جناغ‌ سینه‌ و احتمالاً کوفتگی‌ قلب‌ و ریه‌ها) داشته‌ باشد. ممکن‌ است‌ برخی‌ از آسیب‌های‌ صورت‌ ناشی‌ از برخورد با فرمان‌ اتومبیل‌ یا کیسه‌ هوای‌ باد شده‌ باشد.

 

نیروهای‌ اعمال‌ شده‌ روی‌ بدن‌

نیروهای‌ پرانرژی‌ وارد شده‌ در یک‌ ضربه‌، از دیگر عوامل‌ مهم‌ در تعیین‌ نوع‌ و شدت‌ آسیب‌ها هستند. به‌عنوان‌ مثال‌، اگر شخصی‌ از ارتفاع‌ یک‌ متری‌ به‌ روی‌ زمین‌ سخت‌ سقوط‌ کند، احتمالاً دچار کوفتگی‌ خواهد شد ولی‌ آسیب‌ جدی‌ نخواهد دید. با این‌ حال‌، سقوط‌ از ارتفاع‌ بلندتر از 2 متر، احتمالاً آسیب‌های‌ جدی‌تری‌ (مثل‌ شکستگی‌ دنده‌ یا لگن‌ و خونریزی‌ داخلی‌ ناشی‌ از آسیب‌ به‌ اعضای‌ داخلی‌) ایجاد می‌کند.

 

چه‌ سؤال‌هایی‌ باید پرسید؟

وقتی‌ بر سر یک‌ مصدوم‌ حاضر می‌شوید، از مصدوم‌ یا شاهدان‌ سؤالاتی‌ را برای‌ پی‌ بردن‌ به‌ نحوه‌ ایجاد آسیب‌ بپرسید. سؤالات‌ احتمالاً می‌توانند به‌ صورت‌ زیر باشند:

- آیا مصدوم‌ از وسیله‌ نقلیه‌ به‌ بیرون‌ پرتاب‌ شده‌ است‌؟

- آیا مصدوم‌ کمربند ایمنی‌ را به‌طرز صحیح‌ بسته‌ بود؟

- آیا وسیله‌ نقلیه‌ واژگون‌ شد؟

- آیا مصدوم‌ کلاه‌ ایمنی‌ بر سر داشت‌؟

- مصدوم‌ از چه‌ ارتفاعی‌ سقوط‌ کرد؟

- مصدوم‌ روی‌ چه‌ سطحی‌ سقوط‌ کرد؟

- آیا شواهدی‌ از برخورد مصدوم‌ به‌ یک‌ شی‌ء سخت‌ (مثل‌ کف‌ زمین‌ و یا داش‌بورد یا شیشه‌ جلوی‌ اتومبیل‌) وجود دارد؟

این‌ سؤالات‌ به‌ ویژه‌ در مواردی‌ که‌ خود مصدومان‌ قادر نیستند که‌ اطلاعات‌ را در اختیار شما بگذارند، بسیار مهم‌ هستند. تمام‌ اطلاعاتی‌ را که‌ جمع‌آوری‌ کرده‌اید، به‌ گروه‌ خدمات‌ اورژانس‌ انتقال‌ دهید .

 

نحوه‌ ایجاد آسیب‌ «شلاقی‌» در یک‌ تصادف‌ اتومبیل‌، به‌ دلیل‌ نیروهای‌ ناگهانی‌ که‌ به‌ بدن‌ وارد می‌شوند، ممکن‌ است‌ سر به‌ عقب‌ رفته‌، سپس‌ به‌ سرعت‌ به‌ جلو حرکت‌ کند (یا برعکس‌). این‌ حرکت‌ به‌ آسیب‌ «شلاقی‌» همراه‌ با کشیدگی‌ عضلات‌ و رباط‌های‌ گردن‌ منجر می‌شود.

 





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - ارزیابی مصدوم ،
آخرین ویرایش: - -



تعداد کل صفحات : 89 ... 5 6 7 8 9 10 11 ...
Check Google Page Rank

تصویر ثابت