تبلیغات
مقالات مهندسی پزشکی ، برق ، الکترونیک ،علوم پایه ، علوم آزمایشگاهی ، پزشکی،روانشناسی - مطالب دانستنیهای پزشکی

انواع‌ بیماربر و تخته‌

1391/02/25 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،

به‌ آمبولانس‌ یا پناهگاه‌ و یا دور کردن‌ آنها از خطر، طراحی‌ شده‌اند. انواع‌ گوناگونی‌ از این‌ تجهیزات‌ (از صفحات‌ برزنتی‌ ساده‌ دارای‌ دیرک‌ تا بیماربرهای‌ تخصصی‌ مناسب‌ برای‌ موقعیت‌های‌ نجات‌ ویژه‌ و تخته‌هایی‌ برای‌ آسیب‌های‌ نخاع‌) موجود است‌.

 

بیماربر ارتوپدی‌

با استفاده‌ از این‌ دستگاه‌ (که‌ بیمار بر «قاشقی‌» هم‌ نامیده‌ می‌شود) می‌توان‌ با حداقل‌ حرکات‌ بدن‌، مصدوم‌ را در مکانی‌ که‌ پیدا شده‌ است‌، بلند کرد و روی‌ چرخ‌ بیماربر قرار داد. این‌ وسیله‌ برای‌ جابه‌جایی‌ مصدومان‌ به‌ نقاط‌ دور طراحی‌ نشده‌ است‌. این‌ بیمار بر، در امتداد طول‌ به‌ دو نیمه‌ تقسیم‌ می‌شود. این‌ دو نیمه‌ در زیر مصدوم‌ به‌ صورت‌ کشویی‌ جابه‌جا شده‌، سپس‌ به‌ هم‌ متصل‌ می‌شوند. پس‌ از آنکه‌ مصدوم‌ روی‌ چرخ‌ بیماربر قرار گرفت‌، دو نیمه‌ از هم‌ جدا می‌شوند.

 

تخته‌ آسیب‌های‌ نخاع‌

این‌ تخته‌های‌ تمام‌ تنة‌ بی‌حرکت‌کننده‌، برای‌ جابه‌جا کردن‌ مصدومانی‌ که‌ مشکوک‌ به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ هستند، به‌ کار می‌روند. مصدوم‌ را با چرخاندن‌ یا کشیدن‌ روی‌ زمین‌ به‌ روی‌ این‌ تخته‌ منتقل‌ می‌کنند و سپس‌، وی‌ را بلند کرده‌ روی‌ چرخ‌ بیمار بر می‌گذارند. مصدوم‌ طی‌ مراحل‌ نقل‌ و انتقال‌ و بستری‌ در بیمارستان‌، روی‌ این‌ تخته‌ باقی‌ می‌ماند.

 

چرخ‌ بیماربر

انواع‌ مختلفی‌ از چرخ‌های‌ بیماربر وجود دارند که‌ در انتقال‌ مصدوم‌ توسط‌ آمبولانس‌ مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند. طرح‌های‌ جدید این‌ بیماربرها مجهز به‌ دستگاه‌های‌ الکتریکی‌ یا هیدرولیکی‌ هستند که‌ به‌ این‌ طریق‌ می‌توان‌ در صورت‌ لزوم‌، موقعیت‌ مصدوم‌ را برای‌ فراهم‌ ساختن‌ آسایش‌ وی‌، تنظیم‌ کرد. این‌ بیماربر را به‌ کمک‌ بالا بر چرخ‌ یا سطح‌ شیبدار، سوار آمبولانس‌ می‌کنند. تحقیقات‌ برای‌ ساخت‌ طرح‌های‌ جدیدتری‌ که‌ کاروزان‌ را در معرض‌ خطر کمتری‌ قرار دهند، ادامه‌ دارد.

 

بیماربرهای‌ نجات‌

این‌ بیماربرها برای‌ خارج‌ کردن‌ مصدومان‌ از مناطق‌ صعب‌العبور (مثل‌ صخره‌ها، معادن‌ و فضاهای‌ بسته‌) کاربرد دارند. انواع‌ مختلفی‌ از آنها وجود دارد، آموزش‌ و تمرین‌ اختصاصی‌ با این‌ وسایل‌ قبل‌ از به‌ کار بردن‌ آنها ضروری‌ است‌.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - انواع‌ بیماربر و تخته‌ ، انواع‌ بیماربر و تخته‌انواع‌ بیماربر و تخته‌ ، انواع‌ بیماربر و تخته‌ ،
آخرین ویرایش: - -

خفگی‌ در کودکان‌ ( 7-1 ساله ‌)

1391/02/24 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
کودکان‌ خرد سال‌ فوق‌العاده‌ مستعد خفگی‌ هستند. کودک‌ ممکن‌ است‌ در اثر غذا دچار خفگی‌ شود یا آنکه‌ به‌ علت‌ گذاشتن‌ اشیای‌ کوچک‌ در داخل‌ دهان‌، راه‌ تنفسی‌ خود را مسدود کند. در برخورد با کودک‌ دچار خفگی‌، باید به‌ سرعت‌ وارد عمل‌ شوید. در صورت‌ بی‌هوش‌ شدن‌ کودک‌، برای‌ شروع‌ احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ آماده‌ باشید. در این‌ حالت‌، عضلات‌ حلق‌ می‌توانند شل‌ شوند و برای‌ انجام‌ احیای‌ تنفسی‌، فضای‌ کافی‌ در حلق‌ ایجاد کنند.

تشخیص‌

انسداد ناکامل‌:

سرفه‌ و زجر تنفسی‌

اشکال‌ در صحبت‌ کردن‌

انسداد کامل‌:

ناتوانی‌ در صحبت‌ کردن‌، تنفس‌ یا سرفه‌ و نهایتاً از هوش‌ رفتن‌.

اهداف‌

برطرف‌ کردن‌ انسداد

در صورت‌ لزوم‌، فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

1) اگر کودک‌ می‌تواند نفس‌ بکشد، او را تشویق‌ کنید که‌ به‌ سرفه‌ کردن‌ ادامه‌ دهد؛ ممکن‌ است‌ با این‌ کار، انسداد برطرف‌ شود.

2) اگر نشانه‌های‌ ضعف‌ در کودک‌ آشکار شده‌ و یا او تنفس‌ و سرفه‌اش‌ را قطع‌ کرده‌ است‌، چند ضربه‌ به‌ پشت‌ او بزنید. کودک‌ را کاملاً به‌ جلو خم‌ کنید و با استفاده‌ از کف‌ دست‌، حداکثر 5 ضربه‌ به‌ فضای‌ بین‌ دو کتف‌ وارد کنید. دهان‌ کودک‌ را بررسی‌ کنید.

3) اگر با ضربه‌ زدن‌ به‌ پشت‌، انسداد رفع‌ نشد، چند بار قفسه‌ سینه‌ را فشار دهید. پشت‌ کودک‌ بایستید یا زانو بزنید. یک‌ دست‌ خود را بگیرید. این‌ منطقه‌ را سریع‌ به‌ داخل‌ و بالا بکشید. حداکثر 5 بار (هر 3 ثانیه‌ یک‌ بار) قفسه‌ سینه‌ را بفشارید. در صورت‌ رفع‌ شدن‌ انسداد، این‌ عمل‌ را متوقف‌ کرده‌ و دهان‌ کودک‌ را بررسی‌ کنید.

4) در صورتی‌ که‌ با فشردن‌ قفسه‌ سینه‌ نتوانستید انسداد را رفع‌ کنید، شکم‌ را فشار دهید. دو دست‌ خود را به‌ دور قسمت‌ بالایی‌ شکم‌ کودک‌ بپیچید. دقت‌ کنید که‌ او کاملاً به‌ جلو خم‌ شده‌ باشد. مشت‌ گره‌ کرده‌ خود را بین‌ ناف‌ و قسمت‌ پایینی‌ جناغ‌ قرار دهید. در صورت‌ رفع‌ شدن‌ انسداد،این‌ عمل‌ را متوقف‌ کنید. دهان‌ کودک‌ را بررسی‌ کنید.

5) اگر انسداد هنوز برطرف‌ نشده‌ است‌، گام‌های‌ 4-2 را حداکثر تا 3 بار تکرار کنید.

6) اگر باز هم‌ برطرف‌ نشد، با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. اقدامات‌ قبلی‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امدادی‌ یا بی‌هوش‌ شدن‌ کودک‌ ادامه‌ دهید.

 

هشدار!

اگر کودک‌ در یکی‌ از مراحل‌ بی‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید، تنفس‌ را کنترل‌ کنید و احیای‌ تنفسی‌ را آغاز کنید. اگر نمی‌توانید به‌ تنفس‌ اثربخش‌ دست‌ پیدا کنید، باید بلافاصله‌ ماساژ قفسه‌ سینه‌ را به‌ منظور برطرف‌ ساختن‌ فوری‌ انسداد آغاز کنید





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: خفگی‌ در کودکان‌ ( 7-1 ساله ‌) ، پزشکی - کمک های اولیه ی اورژانسی - خفگی‌ در کودکان‌ ( 7-1 ساله ‌) ،
آخرین ویرایش: - -

خفگی‌ در شیرخواران‌ ( زیر یک‌ سال‌ )

1391/02/23 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
یک‌ شیرخوار ممکن‌ است‌ به‌ سادگی‌ در اثر غذا یا اشیای‌ بسیار کوچکی‌ که‌ وارد دهان‌ می‌کند، دچار خفگی‌ شود. شیرخوار به‌ سرعت‌ دچار زجر تنفسی‌ می‌شود و شما باید فوراً برای‌ انسداد اقدام‌ کنید. در صورت‌ بی‌هوش‌ شدن‌ شیرخوار، برای‌ احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ آماده‌ باشید. در شیرخوار بی‌هوش‌، عضلات‌ حلق‌ می‌توانند شل‌ شوند و برای‌ انجام‌ احیای‌ تنفسی‌، فضای‌ کافی‌ در حلق‌ ایجاد کنند. در صورتی‌ که‌ احیای‌ تنفسی‌ با موفقیت‌ روبرو نشد، ماساژ قفسه‌ سینه‌ ممکن‌ است‌ انسداد را برطرف‌ کند.

 

تشخیص‌

انسداد ناکامل‌:

سرفه‌ و زجر تنفسی‌

اشکال‌ در گریه‌ کردن‌ یا تولید صدا

انسداد کامل‌:

ناتوانی‌ در تنفس‌ یا سرفه‌ و نهایتاً از هوش‌ رفتن‌

 

اهداف‌

برطرف‌ کردن‌ انسداد

در صورت‌ لزوم‌، فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

هشدار!

اگر شیرخوار در یکی‌ از مراحل‌ بی‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید، تنفس‌ را کنترل‌ کنید و احیای‌ تنفس‌ را آغاز کنید اگر نمی‌توانید به‌ تنفس‌ اثربخش‌ دست‌ پیدا کنید، باید بلافاصله‌ ماساژ قفسه‌ سینه‌ را به‌ منظور برطرف‌ کردن‌ فوری‌ انسداد آغاز کنید (مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ » را ببینید).

 

1) اگر شیرخوار دچار زجر تنفسی‌ شده‌، یا نشانه‌های‌ ضعف‌ در او آشکار شده‌ و یا تنفس‌ و سرفه‌اش‌ را قطع‌ کرده‌ است‌، او را بر روی‌ ساعد خود طوری‌ قرار دهید که‌ رو به‌ پایین‌ و سرش‌ پایین‌تر از تنه‌ باشد؛ سرو پشت‌ شیرخوار را نگه‌ دارید. حداکثر 5 ضربه‌ به‌ پشت‌ بزنید.

2) دهان‌ شیرخوار را کنترل‌ کنید؛ هرگونه‌ انسداد آشکار را با نوک‌ انگشتان‌ خود خارج‌ کنید. داخل‌ دهان‌ را با انگشت‌ جستجو نکنید.

3) اگر با اقدامات‌ قبلی‌ نتوانستید انسداد را برطرف‌ کنید، شیرخوار را به‌ پشت‌ بچرخانید و حداکثر 5 بار قفسه‌ سینه‌ را فشار دهید. با استفاده‌ از 2 انگشت‌، قسمتی‌ از استخوان‌ جناغ‌ را که‌ به‌ اندازه‌ عرض‌ یک‌ انگشت‌ پایین‌تر از خط‌ فرضی‌ بین‌ نوک‌ پستان‌ها است‌، به‌ طرف‌ داخل‌ و بالا فشار دهید.

4) 5 بار (هر 3 ثانیه‌ 1 بار) قفسه‌ سینه‌ را بفشارید. هدف‌ آن‌ است‌ که‌ با هر بار فشردن‌ قفسه‌ سینه‌، انسداد برطرف‌ شود نه‌ آنکه‌ الزاماً قفسه‌ سینه‌ را 5 بار فشار دهید. دهان‌ شیرخوار را بررسی‌ کنید.

5) اگر انسداد برطرف‌ نشد، گام‌های‌ 4-1 را حداکثر تا 3 بار تکرار کنید. اگر باز هم‌ انسداد رفع‌ نشد، برای‌ تماس‌ با مرکز اورژانس‌ و درخواست‌ آمبولانس‌، همراه‌ با شیرخوار عازم‌ شوید. اقدامات‌ قبلی‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امدادی‌ یا بی‌هوش‌ شدن‌ شیرخوار ادامه‌ دهید.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: خفگی‌ در شیرخواران‌ ( زیر یک‌ سال‌ ) ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - اولویت‌های‌ نجات‌ حیات‌

1391/02/20 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،

به‌ کمک‌ اقداماتی‌ که‌ در این‌ فصل‌ معرفی‌ می‌شوند، می‌توانید تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امداد اورژانس‌، تنفس‌ و گردش‌ خون‌ مصدوم‌ را حفظ‌ کنید. اولویت‌های‌ شما در مورد مصدوم‌ بی‌هوش‌ عبارتند از: باز نگه‌ داشتن‌ راه‌ تنفسی‌، تنفس‌ دادن‌ به‌ مصدوم‌ (به‌ منظور رساندن‌ اکسیژن‌ به‌ بدن‌) و برقراری‌ گردش‌ خون‌ (برای‌ رساندن‌ خون‌ اکسیژن‌دار به‌ بافت‌ها). همچنین‌، دفیبریلاتور دستگاهی‌ است‌ که‌ می‌تواند با وارد کردن‌ شوک‌ الکتریکی‌ کنترل‌ شده‌، ضربان‌ قلب‌ را به‌ حالت‌ طبیعی‌ برگرداند. عوامل‌ زیر (اگر به‌طور کامل‌ مراعات‌ شوند) شانس‌ بقا را افزایش‌ می‌دهند:

برای‌ درخواست‌ کمک‌، سریعاً تماس‌ گرفته‌ شود.

با انجام‌ احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌سینه‌، گردش‌ خون‌ برقرار شود (این‌ دو عمل‌ را با هم‌ «احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌» می‌نامند).

در بیمار بزرگسالی‌ که‌ نشانه‌ای‌ از گردش‌ خون‌ ندارد، فوراً از دفیبریلاتور استفاده‌ شود.

بیمار برای‌ درمان‌های‌ تخصصی‌ و مراقبت‌های‌ پیشرفته‌، فوراً به‌ بیمارستان‌ برسد.

 

زنجیره‌ بقا

چهار عامل‌ در افزایش‌ شانس‌ بقای‌ یک‌ بیمار بزرگسال‌ بی‌هوش‌ دخالت‌ دارند. اگر هر کدام‌ از عوامل‌ این‌ زنجیره‌ رعایت‌ نشود، میزان‌ شانس‌ کاهش‌ پیدا می‌کند.

 

اهمیت‌ باز بودن‌ راه‌ هوایی‌

راه‌ تنفسی‌ بیمار بی‌هوش‌ ممکن‌ است‌ تنگ‌ یا مسدود شود. علت‌ این‌ امر آن‌ است‌ که‌ کنترل‌ عضلات‌ از بین‌ می‌رود و به‌ این‌ ترتیب‌، زبان‌ می‌تواند به‌ عقب‌ رفته‌، راه‌ تنفسی‌ را مسدود کند. با وقوع‌ این‌ حادثه‌، تنفس‌ بیمار سخت‌ و صدادار و یا به‌طور کامل‌ غیرممکن‌ می‌شود. بالا بردن‌ چانه‌ و خم‌ کردن‌ سر به‌ عقب‌، زبان‌ را از ورودبه‌ مسیر هوایی‌ باز داشته‌، امکان‌ نفس‌ کشیدن‌ را برای‌ مصدوم‌ فراهم‌ می‌کند.

 

راه‌ تنفسی‌ باز با جابه‌جا کردن‌ سر و بالا بردن‌ چانه‌، زبان‌ از پشت‌ حلق‌ بلند می‌شود: راه‌ تنفسی‌ باز است‌. راه‌ تنفسی‌ مسدود در بیمار بی‌هوش‌، زبان‌ به‌ عقب‌ رفته‌، حلق‌ و راه‌ تنفسی‌ را مسدود می‌کند.

تنفس‌ دادن‌ به‌ بیمار

هوای‌ بازدمی‌ ما، 16% اکسیژن‌ (5% کمتر از هوای‌ تنفسی‌) و مقدار کمی‌ دی‌اکسید کربن‌ دارد. بنابراین‌، هوای‌ بازدمی‌ وقتی‌ طی‌ احیای‌ تنفسی‌ با نیروی‌ زیاد وارد ریه‌ مصدوم‌ می‌شود، برای‌ تأمین‌ اکسیژن‌ (و زنده‌ نگه‌ داشتن‌) او، حاوی‌ مقدار کافی‌ اکسیژن‌ است‌. شما می‌توانید با احیای‌ تنفسی‌، هوا را با نیرو وارد مسیر هوایی‌ بیمار کنید. این‌ هوا، در داخل‌ ریه‌ به‌ کیسه‌های‌ هوایی‌ (آلوئول‌ها) رسیده‌، سپس‌ به‌ رگ‌های‌ خونی‌ کوچک‌ در ریه‌ها منتقل‌ می‌شود. وقتی‌ شما دهان‌ خود را از روی‌ دهان‌ بیمار برمی‌دارید، قفسه‌ سینه‌ می‌خوابد و هوای‌ حاوی‌ مواد زاید، خارج‌ می‌شود.

 

برقراری‌ گردش‌ خون‌

اگر ضربان‌ قلب‌ متوقف‌ شود، خون‌ در بدن‌ جریان‌ پیدا نمی‌کند. در نتیجه‌، اعضای‌ حیاتی‌ (و مهم‌تر از همه‌ مغز) دچار کمبود اکسیژن‌ می‌شوند. سلول‌های‌ مغزی‌، بدون‌ اکسیژن‌ قادر نیستند بیش‌ از چند دقیقه‌ زنده‌ بمانند. گاه‌ می‌توان‌ به‌ کمک‌ ماساژ قفسه‌ سینه‌، گردش‌ خون‌ را به‌ صورت‌ مصنوعی‌ برقرار کرد. این‌ ماساژها به‌ صورت‌ مکانیکی‌ به‌ قلب‌ کمک‌ می‌کنند که‌ خون‌ را به‌ سوی‌ تمام‌ قسمت‌های‌ بدن‌ به‌ جریان‌ بیندازند. وارد کردن‌ فشار عمودی‌ روی‌ نیمه‌ پایینی‌ جناغ‌، باعث‌ فشرده‌ شدن‌ قلب‌ روی‌ ستون‌ فقرات‌ شده‌، خون‌ را از حفرات‌ قلب‌ خارج‌ می‌کند و با نیرو به‌ سوی‌ بافت‌ها می‌فرستد. پس‌ از برداشته‌ شدن‌ فشار، قفسه‌ سینه‌ بالا می‌آید و خون‌ جابه‌جا شده‌ «مکیده‌ شده‌» قلب‌ را دوباره‌ پر می‌کند؛ با ماساژ بعدی‌، این‌ خون‌ مجدداً از قلب‌ خارج‌ می‌شود. با ترکیب‌ ماساژهای‌ قفسه‌ سینه‌ و احیای‌ تنفسی‌، می‌توان‌ مطمئن‌ شد که‌ خون‌ به‌ اندازه‌ کافی‌ اکسیژن‌دار می‌شود.

 

ماساژ قفسه‌ سینه‌: فشردن‌ قفسه‌سینه‌ به‌ روش‌ صحیح‌، گردش‌ خون‌ را حفظ‌ می‌کند.

بازگرداندن‌ ریتم‌ قلبی‌

دستگاه‌ دفیبریلاتور (یا دفیبریلاتور خارجی‌ خودکار) را می‌توان‌ برای‌ بازگرداندن‌ ریتم‌ غیرطبیعی‌ قلب‌ به‌ کار گرفت‌. دفیبریلاسیون‌ زودهنگام‌ یک‌ عامل‌ حیاتی‌ در زنجیره‌ بقا است‌؛ پس‌ از ایست‌ قلبی‌ (زمانی‌ که‌ قلب‌ از ضربان‌ می‌ایستد و گردش‌ خون‌ وجود ندارد)، هرچه‌ دفیبریلاسیون‌ زودتر آغاز شود، شانس‌ بقای‌ بیمار بیشتر خواهد بود. پیش‌ از استفاده‌ از دستگاه‌ دفیبریلاتور، باید در مورد نحوه‌ عملکرد آن‌ آموزش‌ دیده‌ و مهارت‌ کافی‌ برای‌ انجام‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ (که‌ ترکیبی‌ از ماساژ قفسه‌ سینه‌ و احیای‌ تنفسی‌ است‌) داشته‌ باشید. دستگاه‌های‌ دفیبریلاتور را باید در بسیاری‌ از مکان‌های‌ عمومی‌ (مثل‌ ایستگاه‌های‌ راه‌آهن‌ و مراکز خرید) یا قرار داده‌ شود.

 

چه‌ زمانی‌ باید آمبولانس‌ درخواست‌ کرد؟

در صورتی‌ که‌ به‌ یک‌ امدادگر دسترسی‌ دارید، به‌ محض‌ آنکه‌ مشاهده‌ کردید بیمار نفس‌ نمی‌کشد، وی‌ را برای‌ تماس‌ با مرکز آمبولانس‌ بفرستید. اگر تنها هستید، طرز عملکرد شما وابسته‌ به‌ سن‌ مصدوم‌ و علت‌ احتمالی‌ بی‌هوشی‌ وی‌ است‌.

 

بیمار کودک‌ یا شیرخوار

بی‌هوشی‌ در یک‌ شیرخوار یا کودک‌ کمتر از 8 سال‌، به‌ احتمال‌ زیاد ناشی‌ از مشکل‌ تنفسی‌ است‌. به‌ همین‌ علت‌، پیش‌ از ترک‌ کودک‌ برای‌ تماس‌ با مرکز آمبولانس‌، باید به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ اقدام‌ به‌ احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌سینه‌ کنید.

 

بیمار بزرگسال‌

اگر علت‌ بی‌هوش‌ شدن‌ بیمار بزرگسال‌، مشکل‌ قلبی‌ است‌ و یا نمی‌دانید چه‌ اتفاقی‌ رخ‌ داده‌ است‌، بلافاصله‌ پس‌ از آنکه‌ مشاهده‌ کردید تنفس‌ قطع‌ شده‌ است‌، با مرکز آمبولانس‌ تماس‌ بگیرید. کمک‌های‌ پزشکی‌ زودهنگام‌ (از جمله‌ استفاده‌ از دفیبریلاتور) حیاتی‌ هستند. اما اگر بی‌هوشی‌ ناشی‌ از آسیب‌، غرق‌شدگی‌ یا خفگی‌ است‌ و به‌ نیروهای‌ کمکی‌ هم‌ دسترسی‌ ندارید، قبل‌ از درخواست‌ آمبولانس‌، به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ اقدام‌ به‌ احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ کنید. در این‌ موارد، علت‌ بی‌هوشی‌، احتمالاً بیشتر مشکل‌ تنفسی‌ است‌ تا بیماری‌ قلبی‌.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - اولویت‌های‌ نجات‌ حیات‌ ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - کودک‌ بی‌هوش‌ (7-1 ساله‌)

1391/02/18 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
در قسمت های‌ بعدی‌، آموزش‌های‌ جامعی‌ برای‌ احیای‌ کودک‌ 7-1 ساله‌ای‌ که‌ به‌ حالت‌ از هوش‌ رفته‌ پیدا می‌شود، ارایه‌ می‌شود. در مورد کودکان‌ 8 ساله‌ یا بزرگ‌تر، عملیات‌ احیاء در بزرگسالان‌ را به‌ کار بگیرید . همیشه‌ از یک‌ سمت‌ بدن‌ کودک‌ به‌ وی‌ نزدیک‌ شوید و با زانو زدن‌ در کنار سر یا قفسه‌ سینه‌ او، به‌ درمان‌ بپردازید. در این‌ صورت‌، موقعیت‌ شما برای‌ انجام‌ تمام‌ مراحل‌ احیا (باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌، کنترل‌ کردن‌ گردش‌ خون‌ و تنفس‌ و انجام‌ ماساژ قلبی‌ و احیای‌ تنفسی‌ که‌ همراه‌ با هم‌ تحت‌ عنوان‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ نامیده‌ می‌شوند) صحیح‌ خواهد بود. در هر مرحله‌، مجبور هستید تصمیم‌گیری‌ کنید. گام‌های‌ ارایه‌ شده‌ در این‌ بخش‌، رهنمودهایی‌ در مورد هر روش‌ عنوان‌ کرده‌، سپس‌ ذکر می‌کنند که‌ اقدام‌ بعدی‌ شما چگونه‌ باید باشد. نخستین‌ اولویت‌ شما آن‌ است‌ که‌ از باز بودن‌ و پاک‌ بودن‌ راه‌ تنفسی‌ مطمئن‌ شوید تا امکان‌ تنفس‌ کودک‌ یا احیای‌ تنفسی‌ مؤثر (در صورت‌ لزوم‌) مقدور شود. اگر تنفس‌ و گردش‌ خون‌ به‌ حال‌ طبیعی‌ برگشت‌، کودک‌ را در موقعیت‌ بهبود قرار دهید. در صورتی‌ که‌ کودکی‌ با بیماری‌ قلبی‌ شناخته‌ شده‌ به‌طور ناگهانی‌ از حال‌ رفته‌ است‌، فوراً یک‌ آمبولانس‌ درخواست‌ کنید چون‌ دسترسی‌ سریع‌ به‌ مراقبت‌های‌ پیشرفته‌، می‌تواند نجات‌بخش‌ باشد.

 

نحوه‌ بررسی‌ پاسخ‌ کودک‌

به‌ محض‌ مواجه‌ شدن‌ با کودکی‌ که‌ از حال‌ رفته‌ است‌، ابتدا باید تعیین‌ کنید که‌ آیا او هوشیار است‌ یا بی‌هوش‌ شده‌ است‌. برای‌ انجام‌ این‌ کار، بلند و واضح‌ با کودک‌ صحبت‌ کنید. سؤال‌ کنید «چه‌ اتفاقی‌ افتاده‌ است‌؟» یا دستوری‌ صادر کنید: «چشم‌هایت‌ را باز کن‌!» یک‌ دست‌ خود را روی‌ شانه‌ کودک‌ قرار دهید و به‌ آرامی‌ چند ضربه‌ به‌ آن‌ بزنید.

 

کوک‌ پاسخ‌ می‌دهد

1) اگر خطر دیگری‌ وجود ندارد، وضعیت‌ کودک‌ را نسبت‌ به‌ حالتی‌ که‌ او را یافتید، تغییر ندهید و در صورت‌ لزوم‌، نیروهای‌ امدادی‌ را فرا بخوانید.

2) هر مسأله‌ای‌ که‌ یافتید، درمان‌ کنید و علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ کنید.

3) این‌ عمل‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ کمکی‌ یا بهبود حال‌ کودک‌ ادامه‌ دهید.

 

کودک‌ پاسخ‌ نمی‌دهد

4) با فریاد درخواست‌ کمک‌ کنید. در صورت‌ امکان‌، بدون‌ تغییر وضعیت‌ کودک‌، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید.

5) اگر انجام‌ این‌ کار مقدور نیست‌، کودک‌ را به‌ پشت‌ چرخانده‌، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌

1) در کنار سر کودک‌ زانو بزنید و یک‌ دست‌ خود را روی‌ پیشانی‌ او بگذارید. به‌ آرامی‌ سر مصدوم‌ را به‌ عقب‌ خم‌ کنید. با این‌ کار، دهان‌ باز خواهد شد.

2) هرگونه‌ انسداد آشکار را از دهان‌ کودک‌ خارج‌ کنید. داخل‌ دهان‌ را با انگشت‌ جستجو نکنید.

3) نوک‌ انگشتان‌ دست‌ دیگر خود را در زیر نوک‌ چانه‌ کودک‌ قرار دهید و چانه‌ را به‌ آرامی‌ بالا بکشید.

4) کنترل‌ کنید که‌ آیا کودک‌ اکنون‌ در حال‌ نفس‌ کشیدن‌ هست‌ یا خیر. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ کنترل‌ تنفس‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ کنترل‌ تنفس‌

راه‌ تنفسی‌ را باز کنید و با نگاه‌، سمع‌ و لمس‌، تنفس‌ را کنترل‌ کنید (حرکات‌ قفسه‌ سینه‌ را مشاهده‌ کنید، صداهای‌ تنفسی‌ را سمع‌ کنید و وجود یا عدم‌ وجود بازدم‌ کودک‌ را روی‌ گونه‌ خود حس‌ کنید). این‌ بررسی‌ها را در کمتر از 10 ثانیه‌ انجام‌ دهید.

 

کودک‌ نفس‌ می‌کشد

1) کودک‌ را از نظر وجود هر نوع‌ آسیب‌ تهدیدکننده‌ حیات‌ (مثل‌ خونریزی‌ شدید) بررسی‌ و در صورت‌ لزوم‌ درمان‌ کنید.

2) کودک‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید. علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ یا تنفس‌) را مرتباً کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ قرار دادن‌ در وضعیت‌ بهبود » مراجعه‌ کنید.

3) از یک‌ امدادگر بخواهید که‌ با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرد و آمبولانس‌ درخواست‌ کند.

4) دو تنفس‌ اثربخش‌ بدهید و سپس‌، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ تنفسی‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ احیای‌ تنفسی‌

1) با قرار دادن‌ یک‌ دست‌ روی‌ پیشانی‌ کودک‌ و دو انگشت‌ دست‌ دیگرتان‌ در زیر نوک‌ چانه‌ او، مطمئن‌ شوید که‌ راه‌ تنفسی‌ هنوز باز است‌.

2) با دستی‌ که‌ روی‌ پیشانی‌ کودک‌ قرار داده‌اید، قسمت‌ نرم‌ بینی‌ را با شست‌ و یک‌ انگشت‌ بفشارید. دقت‌ کنید که‌ پره‌های‌ بینی‌ بسته‌ باشند تا از خروج‌ هوا جلوگیری‌ شود. دهان‌ کودک‌ را باز کنید.

3) یک‌ نفس‌ عمیق‌ بکشید تا ریه‌هایتان‌ پر از هوا شود. لب‌های‌ خود را به‌ دور دهان‌ کودک‌ قرار دهید و دقت‌ کنید که‌ منفذی‌ برای‌ عبور هوا وجود نداشته‌ باشد.

4) بی‌وقفه‌ به‌ داخل‌ دهان‌ کودک‌ بدمید تا قفسه‌ سینه‌ بالا بیاید.

5) ضمن‌ عقب‌ زدن‌ سر و بالا کشیدن‌ چانه‌ کودک‌، دهان‌ خود را از روی‌ دهان‌ کودک‌ بردارید و دقت‌ کنید که‌ آیا قفسه‌ سینه‌ وی‌ پایین‌ می‌رود یا خیر. اگر قفسه‌ سینه‌ آشکارا با دم‌ شما بالا می‌رود و با برداشتن‌ دهان‌ به‌طور کامل‌ پایین‌ می‌افتد، تنفس‌ شما اثربخش‌ بوده‌ است‌. دو تنفس‌ اثربخش‌ بدهید و بعد نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ کنترل‌ گردش‌ خون‌ » مراجعه‌ کنید.

 

اگر نمی‌توانید تنفس‌ اثربخش‌ بدهید

دوباره‌ کنترل‌ کنید که‌ سر کودک‌ به‌ عقب‌ خم‌ شده‌ و چانه‌ وی‌ بالا آمده‌ باشد.

دهان‌ کودک‌ را مجدداً کنترل‌ کنید. هرگونه‌ انسداد آشکار را برطرف‌ سازید ولی‌ داخل‌ دهان‌ را با انگشت‌ جستجو نکنید.

بیش‌ از 5 بار برای‌ دست‌ یافتن‌ به‌ تنفس‌های‌ اثربخش‌ تلاش‌ نکنید. اگر همچنان‌ نمی‌توانید 2 تنفس‌ اثربخش‌ بدهید، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را در کودک‌ بررسی‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ کنترل‌ گردش‌ خون‌ » مراجعه‌ کنید.

 

هشدار!

اگر می‌دانید که‌ کودک‌ دچار خفگی‌ شده‌ است‌ و نمی‌توانید تنفس‌ اثربخش‌ داشته‌ باشید، باید بلافاصله‌ ماساژ قفسه‌ سینه‌ را به‌ منظور برطرف‌ ساختن‌ فوری‌ انسداد آغاز کنید (مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ » را ببینید).

 

کنترل‌ گردش‌ خون‌

همچنان‌ در کنار سر کودک‌ زانو زده‌، با نگاه‌، سمع‌ و لمس‌، به‌ دنبال‌ نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ (مثل‌ تنفس‌، سرفه‌ یا حرکت‌) بگردید. این‌ ارزیابی‌ نباید بیشتر از 10 ثانیه‌ طول‌ بکشد.

 

نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ وجود ندارند

فوراً ماساژ قفسه‌ سینه‌ و احیای‌ تنفسی‌ (احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌) را آغاز کند. این‌ کار را به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ ادامه‌ دهید. سپس‌ با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ » مراجعه‌ کنید.

 

مطمئن‌ هستید نشانه‌هایی‌ از گردش‌ خون‌ یافته‌اید

1) احیای‌ تنفسی‌ را به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ ادامه‌ دهید. سپس‌ با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. بعد از هر 20 دقیقه‌ تنفس‌ (تقریباً یک‌ دقیقه‌)، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را مجدداً کنترل‌ کنید. اگر کودک‌ نفس‌ کشیدن‌ را آغاز کرده‌ ولی‌ همچنان‌ بی‌هوش‌ است‌، وی‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید.

2) علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ کنید. برای‌ برگرداندن‌ مجدد مصدوم‌ به‌ پشت‌ و آغاز احیای‌ تنفسی‌، آماده‌ باشید.

 

نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌

1) در کنار کودک‌ زانو بزنید. به‌ کمک‌ نوک‌ انگشتان‌ دست‌ پایین‌تر خود، یکی‌ از پایین‌ترین‌ دنده‌های‌ کودک‌ را در سمتی‌ که‌ به‌ شما نزدیک‌تر است‌، پیدا کنید. نوک‌ انگشتان‌ خود را روی‌ دنده‌ مذکور حرکت‌ دهید تا به‌ محل‌ تلاقی‌ دنده‌های‌ پایینی‌ با جناغ‌ برسید. انگشت‌ میانی‌ خود را روی‌ محل‌ تلاقی‌ و انگشت‌ اشاره‌ را در کنار آن‌، روی‌ قسمت‌ پایینی‌ استخوان‌ جناغ‌ بگذارید.

2) کف‌ دست‌ دیگر خود را ر روی‌ استخوان‌ جناغ‌ قرار دهید و آنقدر به‌ پایین‌ بلغزانید تا به‌ انگشت‌ اشاره‌ (دست‌ اول‌) برسد. این‌ نقطه‌، همان‌ محلی‌ است‌ که‌ باید روی‌ آن‌ فشار بیاورید.

3) تنها از کف‌ یک‌ دست‌ برای‌ فشار وارد کردن‌ استفاده‌ کنید (انگشتان‌ خود را بالا بگیرید تا روی‌ دنده‌های‌ کودک‌ فشار وارد نشود).

4) کاملاً روی‌ کودک‌ خم‌ شده‌، دستان‌ خود را مستقیم‌ نگه‌ دارید؛ به‌طور عمودی‌ روی‌ استخوان‌ جناغ‌ فشار بیاورید و قفسه‌ سینه‌ را به‌ اندازه‌ یک‌ سوم‌ عمق‌ آن‌ فرو ببرید. بدون‌ برداشتن‌ دستان‌ خود، فشار را از روی‌ قفسه‌ سینه‌ بردارید.

5) قفسه‌ سینه‌ را 5 بار با سرعت‌ 100 بار در دقیقه‌ فشار دهید. زمان‌ لازم‌ برای‌ فشردن‌ قفسه‌ سینه‌ و رها کردن‌ آن‌، تقریباً باید یکسان‌ باشد.

6) سر را به‌ عقب‌ خم‌ کرده‌، چانه‌ را بالا بکشید و یک‌ بار تنفس‌ بدهید.

7) این‌ چرخه‌ (5 بار ماساژ قفسه‌ سینه‌ و یک‌ بار تنفس‌) را ادامه‌ دهید. احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ را تا زمانی‌ ادامه‌ دهید که‌ نیروهای‌ امداد اورژانس‌ برسند و مسؤولیت‌ را بر عهده‌ بگیرند؛ کودک‌ از خود حرکتی‌ بروز دهد یا یک‌ تنفس‌ خود به‌ خودی‌ انجام‌ دهد؛ یا آنقدر خسته‌ شوید که‌ دیگر نتوانید ادامه‌ دهید.

 

نحوه‌ قراردادن‌ در وضعیت‌ بهبود

1) در کنار کودک‌ زانو بزنید. عینک‌ و هر شی‌ء حجیم‌ دیگر را از جیب‌ها خارج‌ کنید اما از اشیای‌ کوچک‌ صرف‌ نظر کنید.

2) مطمئن‌ شوید که‌ هر دو پای‌ کودک‌ به‌ حالت‌ مستقیم‌ قرار گرفته‌ باشند. اندام‌ بالایی‌ کودک‌ را که‌ نزدیک‌تر به‌ شما است‌، با زاویه‌ عمود نسبت‌ به‌ تنه‌ قرار دهید به‌ طوری‌ که‌ از ناحیه‌ آرنج‌ خم‌ شده‌ باشد و کف‌ دست‌ رو به‌ بالا باشد.

3) اندام‌ بالایی‌ دیگر کودک‌ را که‌ دورتر نسبت‌ به‌ شما قرار گرفته‌، از روی‌ قفسه‌ سینه‌ او عبور داده‌، پشت‌ دست‌ وی‌ را در مقابل‌ گونه‌ای‌ که‌ به‌ شما نزدیکتر است‌ نگه‌ دارید. با دست‌ دیگر خود، اندام‌ پایینی‌ دورتر کودک‌ را در محلی‌ بالاتر از زانو گرفته‌، طوری‌ بالا بکشید که‌ کف‌ پا روی‌ زمین‌ به‌ حالت‌ مسطح‌ قرار بگیرد.

 

احتیاط‌

اگر کودک‌ را در حالتی‌ پیدا کردید که‌ روی‌ شکم‌ یا یک‌ طرف‌ خود افتاده‌ بود، لازم‌ نیست‌ برای‌ قرار دادن‌ وی‌ در وضعیت‌ بهبود، تمام‌ این‌ مراحل‌ را طی‌ کنید.

هشدار!

اگر به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ مشکوک‌ هستید و نمی‌توانید بدوم‌ تغییر وضعیت‌ کودک‌ یا با استفاده‌ از روش‌ « بالا راندن‌ فک‌ »، راه‌ تنفسی‌ را باز نگه‌ دارید، به‌ کمک‌ راهکارهای‌ ارایه‌ شده‌ در زیر‌، کودک‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید.

 

4) ضمن‌ فشردن‌ دست‌ کودک‌ به‌ روی‌ گونه‌اش‌، اندام‌ پایینی‌ دورتر را کشیده‌، وی‌ را به‌ سمت‌ خود بچرخانید تا کودک‌ روی‌ یک‌ پهلوی‌ خود قرار بگیرد.

5) وضعیت‌ ران‌ را طوری‌ تنظیم‌ کنید که‌ هر دو مفصل‌ زانو و لگن‌ خاصره‌ با زاویه‌ عمود خم‌ شوند. سر کودک‌ را به‌ عقب‌ خم‌ کنید تا راه‌ تنفسی‌ باز بماند. در صورت‌ لزوم‌، موقعیت‌ دست‌ را در زیر چانه‌ تنظیم‌ کنید تا مطمئن‌ شوید که‌ سر به‌ حالت‌ خم‌ شده‌ و راه‌ تنفسی‌ به‌ حالت‌ باز باقی‌ می‌ماند.

6) اگر هنوز آمبولانس‌ درخواست‌ نکرده‌اید، با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید. علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کنید.

7) اگر لازم‌ است‌ که‌ کودک‌ بیش‌ از 30 دقیقه‌ در وضعیت‌ بهبود باقی‌ بماند، وی‌ را به‌ پشت‌ چرخانده‌، سپس‌ به‌ سمت‌ دیگر بچرخانید (مگر آنکه‌ آسیب‌های‌ وارده‌ اجازه‌ چنین‌ کاری‌ را ندهند)

 

مورد خاص‌

آسیب‌ ستون‌ فقرات‌

اگر به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ مشکوک‌ هستید و مجبورید برای‌ باز نگه‌ داشتن‌ راه‌ تنفسی‌، کودک‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید، سعی‌ کنید با پیروی‌ از راهنمایی‌های‌ زیر، ستون‌ فقرات‌ را به‌ حالت‌ مستقیم‌ نگه‌ دارید:

اگر تنها هستید، از روش‌ ارایه‌ شده‌ در این‌ صفحه‌ استفاده‌ کنید.

اگر 2 نفر هستید، یکی‌ از شما باید در زمانی‌ که‌ دیگری‌ کودک‌ را می‌چرخاند، سر را به‌ حالت‌ ثابت‌ نگه‌ داد.

اگر 3 نفر هستید، یک‌ نفر در زمانی‌ که‌ دیگری‌ کودک‌ را می‌چرخاند، سر را ثابت‌ نگه‌ می‌دارد. نفر سوم‌ باید پشت‌ کودک‌ را طی‌ این‌ اقدام‌، به‌ حالت‌ مستقیم‌ نگه‌ دارد.

اگر جمعاً 4 نفر یا بیشتر هستید، از روش‌ « چرخاندن‌ مثل‌ الوار » استفاده‌ کنید.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - کودک‌ بی‌هوش‌ (7-1 ساله‌) ،
آخرین ویرایش: - -



تعداد کل صفحات : 89 1 2 3 4 5 6 7 ...
Check Google Page Rank

تصویر ثابت