کمک های اولیه ی اورژانسی - شیرخوار بی‌هوش‌ ( زیر یک‌ سال ‌)

1391/02/17 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
در مبحث های‌ بعدی‌، آموزش‌های‌ جامعی‌ برای‌ احیای‌ شیرخوار زیر یک‌ سالی‌ که‌ ظاهراً به‌ حالت‌ بی‌هوش‌ به‌ دست‌ شما رسیده‌ است‌، ارایه‌ می‌شود. در مورد شیرخواران‌ بزرگتر، باید عملیات‌ احیا در کودکان‌ را به‌ کار ببرید . همیشه‌ از یک‌ سمت‌ بدن‌ شیرخوار به‌ درمان‌ وی‌ بپردازید. در این‌ صورت‌، موقعیت‌ شما برای‌ انجام‌ تمام‌ مراحل‌ احیا (باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌، کنترل‌ کردن‌ گردش‌ خون‌ و تنفس‌، ماساژ قلبی‌ و احیای‌ تنفسی‌ که‌ همراه‌ با هم‌ تحت‌ عنوان‌ احیای‌ قلبی‌ ریوی‌ نامیده‌ می‌شوند) صحیح‌ خواهد بود. گام‌های‌ ارایه‌ شده‌ در این‌ بخش‌، رهنمودهایی‌ در مورد هر روش‌ ارایه‌ می‌کنند و سپس‌ ذکر می‌کنند که‌ اقدام‌ بعدی‌ شما چگونه‌ باید باشد. نخستین‌ اولویت‌ شما آن‌ است‌ که‌ از باز بودن‌ و پاک‌ بودن‌ راه‌ تنفسی‌ مطمئن‌ شوید. اگر تنفس‌ و گردش‌ خون‌ به‌ حال‌ طبیعی‌ برگشت‌، شیرخوار را در موقعیت‌ بهبود نگه‌ دارید. اگر شیرخوار به‌ بیماری‌ قلبی‌ شناخته‌ شده‌ مبتلا است‌، فوراً یک‌ آمبولانس‌ درخواست‌ کنید.

 

نحوه‌ بررسی‌ پاسخ‌ شیرخوار

با زدن‌ ضربات‌ یا تلنگرهای‌ ملایم‌ به‌ کف‌ پای‌ شیرخوار یا صدا زدن‌ نام‌ وی‌، پاسخ‌ وی‌ را بررسی‌ کنید. هرگز بدن‌ شیرخوار را تکان‌ ندهید.

شیرخوار پاسخ‌ می‌دهد

در صورت‌ نیاز به‌ فراخوان‌ نیروهای‌ امدادی‌، شیرخوار را همراه‌ با خود ببرید. تا رسیدن‌ کمک‌، علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ کنید.

با فریاد، کمک‌ بخواهید و بعد، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ بازکردن‌ راه‌ تنفسی‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌

1) یک‌ دست‌ خود را روی‌ پیشانی‌ شیرخوار بگذارید و به‌ آرامی‌ سر را به‌ عقب‌ خم‌ کنید.

2) هرگونه‌ انسداد آشکار را از دهان‌ شیرخوار خارج‌ کنید داخل‌ دهان‌ را با انگشت‌ جستجو نکنید.

3) نوک‌ یک‌ انگشت‌ از دست‌ دیگرتان‌ را در زیر نوک‌ چانه‌ شیرخوار قرار دهید. چانه‌ را به‌ آرامی‌ بالا بکشید. بافت‌ نرم‌ زیر چانه‌ را فشار ندهید چون‌ این‌ کار می‌تواند راه‌ تنفسی‌ را مسدود کند.

4) کنترل‌ کنید که‌ آیا شیرخوار اکنون‌ در حال‌ نفس‌ کشیدن‌ هست‌ یا خیر. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ کنترل‌ تنفس‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ کنترل‌ تنفس

راه‌ تنفسی‌ را باز کرده‌، با نگاه‌، سمع‌ و لمس‌، تنفس‌ را کنترل‌ کنید (حرکات‌ قفسه‌ سینه‌ را مشاهده‌ کنید، صداهای‌ تنفسی‌ را سمع‌ کنید و وجود بازدم‌ شیرخوار را روی‌ گونه‌ خود حس‌ کنید). این‌ بررسی‌ها نباید بیش‌ از 10 ثانیه‌ طول‌ بکشند.

 

شیرخوار نفس‌ می‌کشد

1) شیرخوار را از نظر وجود هر نوع‌ آسیب‌ تهدیدکننده‌ حیات‌ (مثل‌ خونریزی‌ شدید) بررسی‌ و در صورت‌ لزوم‌ درمان‌ کنید.

2) شیرخوار را در وضعیت‌ بهبود نگه‌ دارید. علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ یا تنفس‌) را به‌طور مرتب‌ کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ نگه‌ داشتن‌ در وضعیت‌ بهبود » مراجعه‌ کنید.

3) از یک‌ امدادگر بخواهید با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرد و آمبولانس‌ درخواست‌ کند.

4) دو تنفس‌ اثر بخش‌ بدهید و سپس‌، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ تنفسی‌ » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ احیای‌ تنفسی‌

1) با قرار دادن‌ یک‌ دست‌ روی‌ پیشانی‌ شیرخوار و نوک‌ یک‌ انگشت‌ دست‌ دیگرتان‌ در زیر نوک‌ چانه‌ او، مطمئن‌ شوید که‌ راه‌ تنفسی‌ هنوز باز است‌.

 

پس‌ از انجام‌ عمل‌ دم‌، لب‌های‌ خود را طوری‌ به‌ دور دهان‌ و بینی‌ شیرخوار قرار دهید که‌ منفذی‌ برای‌ عبور هوا وجود نداشته‌ باشد. اگر نمی‌توانید یک‌ محفظه‌ کاملاً بسته‌ به‌ دور دهان‌ و بینی‌ شیرخوار تشکیل‌ دهید، دهان‌ وی‌ را ببندید و این‌ محفظه‌ را تنها به‌ دور بینی‌ بسازید.

‌وقفه‌ به‌ داخل‌ ریه‌های‌ شیرخوار بدمید تا قفسه‌ سینه‌ بالا بیاید.

ضمن‌ عقب‌ راندن‌ سر و بالا کشیدن‌ چانه‌ شیرخوار، دهان‌ خود را از روی‌ صورت‌ شیرخوار بردارید و دقت‌ کنید که‌ آیا قفسه‌ سینه‌ وی‌ پایین‌ می‌رود یا خیر. اگر قفسه‌ سینه‌ آشکارا با دم‌ شما بالا می‌رود و با برداشتن‌ دهان‌، به‌ طور کامل‌ پایین‌ می‌افتد، تنفس‌ شما اثربخش‌ بوده‌ است‌.

5) یک‌ تنفس‌ اثربخش‌ دیگر داده‌، بعد گردش‌ خون‌ را کنترل‌ کنید. به‌ مبحث‌، « نحوه‌ کنترل‌ گردش‌ خون‌ » در پایین‌ صفحه‌ رجوع‌ کنید.

 

اگر نمی‌توانید تنفس‌ اثربخش‌ بدهید

دوباره‌ کنترل‌ کنید که‌ سر شیرخوار به‌ عقب‌ خم‌ شده‌ و چانه‌ وی‌ بالا آمده‌ باشد.

دهان‌ شیرخوار را مجدداً کنترل‌ کنید. هرگونه‌ انسداد آشکار را خارج‌ کنید ولی‌ داخل‌ دهان‌ را با انگشت‌ جستجو نکنید.

دقت‌ کنید که‌ محفظه‌ای‌ کاملاً بسته‌ در اطراف‌ دهان‌ و بینی‌ تشکیل‌ داده‌ باشید.

بیش‌ از 5 بار برای‌ دستیابی‌ به‌ تنفس‌های‌ اثربخش‌ تلاش‌ نکنید. اگر همچنان‌ نمی‌توانید 2 تنفس‌ اثر بخش‌ بدهید، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را در شیرخوار بررسی‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ کنترل‌ گردش‌ خون‌ » مراجعه‌ کنید.

 

هشدار!

اگر می‌دانید که‌ شیرخوار دچار خفگی‌ شده‌ است‌ و نمی‌توانید به‌ تنفس‌ اثربخش‌ دست‌ پیدا کنید، باید بلافاصله‌ ماساژ قفسه‌ سینه‌ را به‌ منظور برطرف‌ ساختن‌ فوری‌ انسداد آغاز کنید (مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ » را ببینید).

 

نحوه‌ کنترل‌ گردش‌ خون‌

با نگاه‌، سمع‌ و لمس‌، به‌ دنبال‌ نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ (مثل‌ تنفس‌، سرفه‌ یا حرکت‌) بگردید. این‌ ارزیابی‌ نباید بیشتر از 10 ثانیه‌ طول‌ بکشد.

 

نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ وجود ندارند

فوراً ماساژ قفسه‌ سینه‌ و احیای‌ تنفسی‌ (احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌) را آغاز کنید. این‌ کار را به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ ادامه‌ دهید. سپس‌ با مراکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ » رجوع‌ کنید.

 

مطمئن‌ هستید نشانه‌هایی‌ از گردش‌ خون‌ یافته‌اید

1) احیای‌ تنفسی‌ را به‌ مدت‌ یک‌ دقیقه‌ ادامه‌ دهید سپس‌ با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. بعد از هر 20 تنفس‌ (تقریباً یک‌ دقیقه‌)، نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ را مجدداً کنترل‌ کنید.

2) اگر شیرخوار شروع‌ به‌ تنفس‌ کرده‌، اما همچنان‌ بی‌هوش‌ است‌، وی‌ را در وضعیت‌ بهبود نگه‌ دارید. به‌ مبحث‌ « نحوه‌ نگه‌ داشتن‌ در وضعیت‌ بهبود » مراجعه‌ کنید.

 

نحوه‌ احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌

1) شیرخوار را از ناحیه‌ پشت‌ روی‌ یک‌ سطح‌ مسطح‌ مقابل‌ خود (تقریباً هم‌ ارتفاع‌ با کمرتان‌) یا روی‌ کف‌ زمین‌ قرار دهید. نوک‌ انگشتان‌ دست‌ پایینی‌ خود را به‌ اندازه‌ عرض‌ یک‌ انگشت‌، پایین‌تر از خط‌ فرضی‌ بین‌ نوک‌ سینه‌های‌ شیرخوار قرار دهید. دقت‌ کنید که‌ روی‌ نوک‌ استخوان‌ جناغ‌ یا شکم‌، فشار وارد نکنید.

2) به‌طور عمودی‌ روی‌ استخوان‌ جناغ‌ فشار بیاورید و قفسه‌ سینه‌ را به‌ اندازه‌ یک‌ سوم‌ عمق‌ آن‌ فرو ببرید. بدون‌ برداشتن‌ انگشتان‌ خود از روی‌ قفسه‌ سینه‌، فشار را بردارید.

3) قفسه‌ سینه‌ را 5 بار با سرعت‌ 100 بار در دقیقه‌ فشار دهید. زمان‌ لازم‌ برای‌ فشردن‌ سینه‌ و رها کردن‌ آن‌، تقریباً باید یکسان‌ باشد.

4) پس‌ از 5 ماساژ، سر را به‌ عقب‌ خم‌ کرده‌، چانه‌ را بالا بکشید و یک‌ بار از راه‌ دهان‌ و بینی‌ تنفس‌ بدهید.

5) این‌ چرخه‌ (5 بار ماساژ قفسه‌ سینه‌ و یک‌ بار تنفس‌) را ادامه‌ دهید. احیای‌ قلبی‌ ـ ریوی‌ را تا زمانی‌ ادامه‌ دهید که‌: نیروهای‌ امداد اورژانس‌ برسند و مسؤولیت‌ را بر عهده‌ گیرند؛ کودک‌ از خود حرکتی‌ بروز دهد یا یک‌ تنفس‌ خود به‌ خودی‌ انجام‌ دهد؛ یا آنکه‌ آنقدر خسته‌ شوید که‌ دیگر نتوانی‌ ادامه‌ دهید.

 

نحوه‌ نگه‌ داشتن‌ در وضعیت‌ بهبود

1) شیرخوار را طوری‌ در آغوش‌ بگیرید که‌ سر وی‌ به‌ سمت‌ پایین‌ خم‌ شود. این‌ وضعیت‌ از ایجاد (انسداد) خفگی‌ در اثر زبان‌ یا وارد شدن‌ مواد استفراغی‌ به‌ ریه‌ها، پیشگیری‌ می‌کند.

2) علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌ دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امدادی‌، کنترل‌ و ثبت‌ کنید.





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - شیرخوار بی‌هوش‌ ( زیر یک‌ سال ‌) ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - شوک‌ آنافیلاکتیک‌

1391/02/15 12:30

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
این‌ وضعیت‌، یک‌ واکنش‌ آلرژی‌ شدید است‌ که‌ تمام‌ بدن‌ را گرفتار می‌کند. در افراد مستعد، این‌ حالت‌ می‌تواند در عرض‌ چند ثانیه‌ تا چند دقیقه‌ پس‌ از تماس‌ با عامل‌ آغازگر ایجاد شود و بالقوه‌ کشنده‌ است‌. عوامل‌ آغازگر احتمالی‌ عبارتند از:

تماس‌ پوستی‌ یا هوایی‌ با مواد خاص‌

تزریق‌ یک‌ داروی‌ خاص‌

نیش‌ یک‌ حشره‌ خاص‌

خوردن‌ بعضی‌ از مواد غذایی‌ (مثل‌ بادام‌ زمینی‌) طی‌ واکنش‌ آنافیلاکتیک‌، (یک‌ سری‌) مواد شیمیایی‌ به‌ داخل‌ خون‌ رها شوند که‌ سبب‌ گشاد شدن‌ رگ‌های‌ خونی‌ و تنگ‌ شدن‌ (کاهش‌ قطر) راه‌های‌ تنفسی‌ می‌شود. فشار خون‌ ناگهان‌ پایین‌ می‌افتد و تنفس‌ مختل‌ می‌شود. ممکن‌ است‌ زبان‌ و حلق‌ متورم‌ شوند که‌ این‌ امر، خطر هیپوکسی‌ را افزایش‌ می‌دهد. مقدار اکسیژنی‌ که‌ به‌ اعضای‌ حیاتی‌ می‌رسد، شدیداً کاهش‌ پیدا می‌کند. بیماری‌ را که‌ دچار شوک‌ آنافیلاکتیک‌ شده‌ است‌ باید فوراً با تزریق‌ اپی‌نفرین‌ (آدرنالین‌) درمان‌ کرد. اولویت‌های‌ کمک‌های‌ اولیه‌ عبارتند از تسهیل‌ تنفس‌ و به‌ حداقل‌ رساندن‌ شوک‌ تا رسیدن‌ نیروهای‌ امداد تخصصی‌.

 

تشخیص‌

اضطراب‌

جوش‌های‌ پوستی‌ قرمز، لکه‌مانند و منتشر

تورم‌ زبان‌ و حلق‌

باد کردن‌ اطراف‌ چشم‌ها

اختلال‌ تنفس‌ (از فشرده‌ شدن‌ قفسه‌ سینه‌ تا تنفس‌ شدیداً سخت‌)؛ ممکن‌ است‌ بیمار خس‌خس‌ داشته‌ باشد یا بریده‌ بریده‌ نفس‌ بکشد.

نشانه‌های‌ شوک

 

اهداف‌

فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

1) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. هرگونه‌ اطلاعات‌ که‌ در مورد علت‌ این‌ وضعیت‌ در اختیار دارید، بازگو کنید.

2) بررسی‌ کنید که‌ آیا بیمار داروهای‌ ضروری‌ خود را (یک‌ سرنگ‌ یا یک‌ تزریق‌کننده‌ خودکار محتوی‌ اپی‌نفرین‌ [آدرنالین‌ ] برای‌ تزریق‌ به‌ خود) همراه‌ دارد یا خیر. به‌ بیمار کمک‌ کنید تا از آنها استفاده‌ کند. اگر بیمار قادر به‌ تزریق‌ دارو نیست‌ و شما نحوه‌ استفاده‌ از تزریق‌کننده‌ خودکار را آموخته‌اید، خودتان‌ این‌ تزریق‌ را انجام‌ دهید.

3) اگر بیمار هوشیار است‌، به‌ وی‌ کمک‌ کنید تا در وضعیتی‌ بنشیند که‌ مشکلات‌ تنفسی‌اش‌ تسکین‌ پیدا کنند.

4) در صورت‌ لزوم‌، بیمار را از نظر شوک‌ درمان‌ کنید.

 

هشدار!

اگر بیمار بی‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسی‌ را باز و تنفس‌ را کنترل‌ کنید؛ آماده‌ باشید تا در صورت‌ لزوم‌، احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ را آغاز کنید





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - شوک‌ آنافیلاکتیک‌ ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - شوک‌

1391/02/15 12:29

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،
شوک‌، یک‌ وضعیت‌ تهدیدکننده‌ حیات‌ است‌ و زمانی‌ روی‌ می‌دهد که‌ دستگاه‌ گردش‌ خون‌ (که‌ اکسیژن‌ را به‌ تمام‌ بافت‌های‌ بدن‌ می‌رساند و مواد زاید را از آنها می‌گیرد) از کار بیفتد و در نتیجه‌، اعضای‌ حیاتی‌ (مثل‌ قلب‌ و مغز) دچار کمبود اکسیژن‌ شوند. برای‌ پیشگیری‌ از آسیب‌ عضوی‌ پایدار و مرگ‌، باید فوراً درمان‌ اورژانس‌ آغاز شود. ترس‌ و درد می‌توانند بر وخامت‌ شوک‌ بیفزایند. هرگاه‌ خطر وقوع‌ شوک‌ وجود داشته‌ باشد، ممکن‌ است‌ تنها اطمینان‌ خاطر دادن‌ به‌ بیمار و آرامش‌ بخشیدن‌ به‌ وی‌، برای‌ پیشگیری‌ از بدتر شدن‌ وضعیت‌ بیمار کافی‌ باشد.

علل‌ شوک‌

شایع‌ترین‌ علت‌ شوک‌، خونریزی‌ شدید است‌. اگر خون‌ بیش‌ از 2/1 لیتر (تقریباً یک‌ پنجم‌ حجم‌ طبیعی‌ خون‌) از دست‌ برود، شوک‌ روی‌ می‌دهد. آسیب‌ و جراحت‌ می‌تواند خونریزی‌ ایجاد نماید. در اثر آسیب‌ رگ‌ها در شکستگی‌های‌ بسته‌ نیز خونریزی رخ داده و ممکن است شوک ایجاد شود. از دست‌ رفتن‌ سایر مایعات‌ بدن‌ نیز می‌تواند به‌ شوک‌ منجر شود. وضعیت‌هایی‌ که‌ می‌توانند مقدار زیادی‌ از مایعات‌ بدن‌ را تلف‌ کنند عبارتند از: اسهال‌، استفراغ‌، انسداد روده‌ و سوختگی‌های‌ شدید. همچنین‌ ممکن‌ است‌ با وجود طبیعی‌ بودن‌ حجم‌ خون‌، شوک‌ در اثر ناتوانی‌ قلب‌ در پمپ‌ کردن‌ خون‌ ایجاد شود. این‌ مشکل‌ ممکن‌ است‌ در اثر بیماری‌ قلبی‌ شدید، حمله‌ قلبی‌ یا نارسایی‌ حاد قلب‌ رخ‌ دهد. سایر علل‌ شوک‌ عبارتند از: عفونت‌ شدید، کمبود بعضی‌ از هورمون‌ها، پایین‌ افتادن‌ قند خون‌ (هیپوگلیسمی‌)، افت‌ درجه‌ حرارت‌ بدن‌، واکنش‌ آلرژی‌ شدید (شوک‌ آنافیلاکتیک‌)، مسمومیت‌ با داروها و آسیب‌ نخاع‌.

 

تشخیص‌

در ابتدا:

تند شدن‌ نبض‌

پوست‌ رنگ‌پریده‌ و سرد؛ عرق‌ کردن‌ با وقوع‌ شوک‌:

پوست‌ خاکستری‌ ـ آبی‌ (سیانوز) به‌ خصوص‌ لب‌ها. رنگ‌ بستر ناخن‌ و نرمه‌ گوش‌، در صورت‌ فشرده‌ شدن‌، به‌ سرعت‌ بر نمی‌گردد.

ضعف‌ و گیجی‌

تهوع‌ (و شاید استفراغ‌)

تشنگی‌

تنفس‌ سریع‌ و کم‌عمق‌

نبض‌ ضعیف‌ و «نخ‌ مانند». وقتی‌ نبض‌ در مچ‌ محو می‌شود، تقریباً نیمی‌ از حجم‌ خون‌ از دست‌ رفته‌ است‌. وقتی‌ اکسیژن‌رسانی‌ به‌ مغز کاهش‌ پیدا کند:

بی‌قراری‌ و پرخاشگری‌

خمیازه‌ کشیدن‌ و له‌له‌ زدن‌ برای‌ هوا

بی‌هوش‌ شدن‌

نهایتاً، قلب‌ از ضربان‌ متوقف‌ می‌شود.

آثار از دست‌ رفتن‌ خون‌ و مایعات‌ بدن‌

اهداف‌

تشخیص‌ دادن‌ شوک‌

درمان‌ علت‌ آشکار شوک‌

بهبود وضعیت‌ خونرسانی‌ به‌ مغز، قلب‌ و ریه‌ها

فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

1) هرگونه‌ علت‌ آشکاری‌ را که‌ برای‌ شوک‌ پیدا کردید (مثل‌ خونریزی‌ شدید یا سوختگی‌های‌ جدی‌ درمان‌ کنید.

2) بیمار را روی‌ یک‌ پتو قرار دهید تا از زمین‌ سرد فاصله‌ بگیرد. به‌طور مداوم‌ به‌ بیمار اطمینان‌ خاطر بدهید.

3) پاهای‌ بیمار را بالا ببرید و نگه‌ دارید تا وضعیت‌ جریان‌ خون‌ به‌ اعضای‌ حیاتی‌ بهبود پیدا کند. در صورتی‌ که‌ مشکوک‌ به‌ شکستگی‌ هستید، کاملاً احتیاط‌ کنید.

4) برای‌ کاهش‌ فشار در نواحی‌ گردن‌، قفسه‌ سینه‌ و کمر، لباس‌های‌ سفت‌ را شل‌ کنید.

5) با پوشاندن‌ بدن‌ و پاهای‌ بیمار با کت‌ یا پتو، او را گرم‌ نگه‌ دارید. با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید.

 

احتیاط‌!

بیمار را از خوردن‌، نوشیدن‌ یا سیگار کشیدن‌ و یا جابه‌جایی‌های‌ بی‌مورد منع‌ کنید. اگر بیمار از تشنگی‌ شاکی‌ است‌، لب‌های‌ وی‌ را با مقداری‌ آب‌تر کنید.

بیمار را تنها نگذارید مگر زمانی‌ که‌ قصد دارید با مرکز آمبولانس‌ تماس‌ بگیرید.

سعی‌ نکنید بیمار را با یک‌ بطری‌ آب‌ داغ‌ یا سایر منابع‌ مستقیم‌ حرارت‌، گرم‌ کنید.

 

6) علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌ را کنترل‌ و ثبت‌ کنید . اگر بیمار بی‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسی‌ را باز کنید و تنفس‌ را کنترل‌ کنید؛ آماده‌ باشید تا در صورت‌ لزوم‌، احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ را آغاز کنید

 





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - شوک‌ ،
آخرین ویرایش: - -

کمک های اولیه ی اورژانسی - خونریزی‌ داخلی‌

1391/02/13 12:30

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: کمک های اولیه و اورژانسی ، دانستنیهای پزشکی ،

خونریزی‌ داخل‌ حفرات‌ بدن‌ می‌تواند به‌ دنبال‌ یک‌ آسیب‌ (مثل‌ شکستگی‌ یا جراحت‌ نافذ) روی‌ دهد ولی‌ ممکن‌ است‌ به‌ صورت‌ خودبه‌خودی‌ هم‌ اتفاق‌ بیفتد (مثلاً خونریزی‌ از زخم‌ معده‌). مهم‌ترین‌ خطر خونریزی‌ داخلی‌، شوک‌ است‌. به‌علاوه‌، خون‌ می‌تواند در اطراف‌ اعضایی‌ مثل‌ ریه‌ها یا مغز تجمع‌ کند و فشار تخریب‌کننده‌ای‌ بر آنها اعمال‌ کند. در صورتی‌ که‌ در یک‌ بیمار، نشانه‌های‌ شوک‌ بدون‌ وجود خونریزی‌ آشکار بارز شده‌ باشند، باید به‌ خونریزی‌ داخلی‌ مشکوک‌ شوید. به‌ دنبال‌ خونریزی‌ از سوراخ‌های‌ بدن‌ (گوش‌، دهان‌، پیشابراه‌ یا مقعد) بگردید.

 

تشخیص‌

در ابتدا، پوست‌ رنگ‌پریده‌، سرد و مرطوب‌ است‌. با ادامه‌ خونریزی‌، رنگ‌ پوست‌ ممکن‌ است‌ به‌ آبی‌ ـ خاکستری‌ (سیانوز) تغییر پیدا کند.

نبض‌ سریع‌ و ضعیف‌

تشنگی‌

تنفس‌ سریع‌ و کم‌عمق‌

منگی‌، بی‌قراری‌ و تحریک‌پذیری‌

امکان‌ دارد بیمار از حال‌ برود یا بی‌هوش‌ شود.

خونریزی‌ از سوراخ‌های‌ بدن‌

در موارد آسیب‌های‌ شدید و خشونت‌بار «الگوی‌ کبودشدگی‌» (ناحیه‌ای‌ از پوست‌ دچار تغییر رنگ‌ که‌ از نظر شکل‌ با طرح‌ لباس‌، اشیای‌ له‌کننده‌ یا ابزارهای‌ مهارکننده‌ [ مثل‌ کمربند ایمنی‌ ] مطابقت‌ دارد) قابل‌ مشاهده‌ است‌.

درد

اطلاعاتی‌ از بیمار که‌ حکایت‌ از آسیب‌ یا بیماری‌ اخیر دارد؛ داشتن‌ سابقه‌ از حادثه‌ خونریزی‌ داخلی‌ مشابه‌؛ یا استفاده‌ از داروها برای‌ کنترل‌ کردن‌ بیماری‌های‌ طبی‌ مثل‌ ترومبوز (در این‌ وضعیت‌، لخته‌های‌ ناخواسته‌ای‌ در رگ‌های‌ خونی‌ تشکیل‌ می‌شود).





دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: کمک های اولیه ی اورژانسی - خونریزی‌ داخلی‌ ،
آخرین ویرایش: - -

لیپوپروتئین ها

1391/02/13 10:10

نویسنده : شهرام قاسمی
ارسال شده در: بیوشیمی ، تجهیزات پزشکی ،
لیپید‌ها ترکیباتی هستند که حاصل هیدرولیز اسید‌های چرب و یا ترکیب اسید‌های چرب با الکل‌ها به فرم استر هستند. برای مثال: فرم استری کلسترول از کلسترول و اسید چرب تشکیل شده است. لیپید‌ها در خون توسط ترکیباتی به نام لیپوپروتئین‌ها انتقال می‌یابند. علت این امر این است که لیپید‌ها در آب پلاسما حل نمی‌شوند بنابراین ان‌ها توسط ترکیبات میسل مانندی منتقل می‌شوند که پروتئین و فسفولیپید‌ها در قسمت بیرونی ساختمان ان‌ها و کلسترول، استر کلسترول و تری گلیسیرید در قسمت داخلی آرایش می‌یابند (به عبارت دیگر قست بیرونی بخش قطبی و قسمت درونی آب گریز و بخش ناقطبی را تشکیل خواهد داد). در بیوشیمی آزمایشگاهی به این ترکیبات میسل مانند لیپوپروتئین می‌گویند که دارای چهار دسته اصلی می‌باشد: ‌ شیلومیکرون‌ها (chylomicrons، VLDL، LDL و HDL). هر کدام از این ترکیبات دارای درصد معینی از کلسترول و تری گلیسیرید هستند که با آپوپروتئین و فسفولیپید تشکیل لیپوپروتئین خاصی را می‌دهند. شیلومیکرون‌ها و VLDL دارای بیشترین تری گلیسیرید هستند در حالی که کلسترول بیشترین واحد سازنده HDL، LDL می‌باشد. زمانی که میزان LDL افزایش نشان دهد فرم‌های کلسترولی نشان دهنده مشکلات قلبی عروقی خواهد بود (LDL-C). بنابراین در آزمایشگاه‌ها میزان کلسترول کل (توتال) یعنی HDL-C، LDL-C (منظور از C‌‌ همان کلسترول موجود در HDL، LDL است) بررسی می‌شود. این تست برای افرادی که خطر بالایی برای ناراحتی‌های قلبی (cardiovascular) و یا دارای فاز پیش از حاد انفراکتوس میوکارد (PRE-AMI) می‌باشند درخواست می‌شود. در ادامه مطلب روش‌های اندازه گیری چهار تستی را معرفی می‌کنیم که میزان کلسترول کل، LDL-C و تری گلیسیرید را ارزیابی می‌کند. لازم به ذکر است که این چهار تست در پانل تست‌های لیپد با هم درخواست می‌شود.منبع : Arneson Clinical Chemistry A Laboratory Perspective

عوامل مداخله گر| گلبول‌های قرمز باید از نمونه حذف شوند. افزایش میزان اوریک اسید، آسکوربیک اسید، بیلی روبین، هموگلوبین و سایر مواد احیاکننده می‌تواند در واکنش انزیم پراکسیداز تداخل ایجاد کند بنابراین نمونه باید دارای درجه نرمالی از این مواد باشد.


نمونه مناسب| سرم یا پلاسما باید عاری از هرگونه همولیز و یا لخته باشد. تنها در این تست لیپیدی نیزا به ناشتایی نیست! اما اگر تست‌های پنل لیپید درخواست شود (یعنی چهار تست که معرفی می‌کنیم) فرد باید ۱۰ تا ۱۲ ساعت ناشتا باشد.


مقادیر نرمال | مقادیر رفرانس با توجه به سن مختلف است ولی:


مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۱۳۰ تا ۲۳۴ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۱۳۰ تا ۲۳۱ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بر اساس خطر بیماری عروق کرونر قلب:
در کودکان رنج مطلوب کمتر از ۱۷۰ و در بزرگسالان کمتر از ۲۰۰ مطلوب می‌باشد.

اندازه گیری LDL (LDL CHOLESTEROL) | کلسترول LDL (LDL-C) یه محاسبه می‌شود و یا مستقیم مورد اندازه گیری قرار می‌گیرد.


محاسبه Friedewald | برای محاسبه میزان LDL-C باید از فرمول ریاضی زیر استفاده کنیم:

  • کلسترول LDL برابر است با: کلسترول کل – (کلسترول HDL و تری گلیسیرید /۵)


یعنی کلسترول کل را اندازه گیری می‌کنیم سپس با مشخص بودن کلسترول HDL میزان تری گلیسیرید را هم اندازه گیری کرده و در تقسیم می‌کنیم سپس مجموع این دو را از کلسترول کل کم می‌کنیم تا کلسترول LDL به دست آید. منظور از TG/۵ هم تخمین میزان تری گلیسیرید در VLDL نمونه است.


عوامل مداخله گر|این تست تنها برای تری گلیسیرید کمتر از ۴۰۰ میلی گرم در دسی لیتر درست خواهد بود و برای مقادیر بالا‌تر از ۴۰۰ نمی‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.


مثال:
کلسترول کل: ۳۵۰، تری گلیسیرید: ۱۵۰ و کلسترول HDL: ۳۰
با قرار دادن در فرمول بالایی میزان کلسترول LDL برابر با ۲۹۰ میلی‌گرم‌در‌دسی‌لیتر خواهد شد.

نمونه مناسب|نیاز به ناشتایی ۱۰ تا ۱۲ ساعت همراه با تست‌های پنل لیپیدی است.


مقادیر نرمال|مقادیر رفرانس و مرجع برای هر سند مختلف است ولی:


مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۷۰ تا ۱۶۵ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۷۱ تا ۱۶۴ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
برای مرد‌ها با توجه به میزان خطر بودن:
مطلوب: کمتر از ۱۰۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
نزدیک مطلوب: ۱۰۰ تا ۱۲۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
مرزی بالا: ۱۳۰ تا ۱۵۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بالا: بیشتر از ۱۶۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بسیار بالا و خطرناک: بیشتر از ۱۹۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر

اندازه گیری مستقیم میزان کلسترول LDL | با ظهور معرف‌های همگن، کلسترول LDL توسط واکنش کلسترول مورد اندازه گیری قرار می‌گیرد. در این واکنش از معرف‌هایی استفاده می‌شود که HDL، VLDL را بلوک می‌کنند تا تنها کلسترول LDL در نمونه باقی بماند. در تست همگن (homogeneous) LDL، دترجنت‌ها دو نوع لیپوپروتئین دیگر را بلاک می‌کنند و رنگ حاصل فقط نشان دهنده کلسترول باقی مانده یعنی کلسترول LDL خواهد شد. ادامه کار بعد از این راحت است با روش اسپکتروفتومتری میزان رنگ را در طیف مورد نظر اندازه گیری می‌کنیم و سپس در فرمول مورد نظر قرار داده و میزان کلسترول LDL را به صورت کمی گزارش می‌کنیم.


نمونه مناسب|سرم یا پلاسما است. اگر تنها این تست درخواست شده باشد
نیاز به ناشتایی نیست! اما اگر کلسترول کل درخواست شده باشد فرد باید ۱۰ تا ۱۲ ساعت ناشتا باشد.


مقادیر نرمال| مقادیر رفرانس و مرجع برای هر سند مختلف است ولی:


مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۷۰ تا ۱۶۵ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۷۱ تا ۱۶۴ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
برای مرد‌ها با توجه به میزان خطر بودن:
مطلوب: کمتر از ۱۰۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
نزدیک مطلوب: ۱۰۰ تا ۱۲۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
مرزی بالا: ۱۳۰ تا ۱۵۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بالا: بیشتر از ۱۶۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بسیار بالا و خطرناک: بیشتر از ۱۹۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر

اندازه گیری تری گلیسیرید (TRIGLYCERIDE) | تری گلیسیرد‌ها (یا چربی و یا لیپید خنثی) ترکیبات لیپیدی هستند که ترکیب سه اسید چرب و یک الکل (گلیسرول) می‌باشند. اندازه گیری و یا بررسی تری گلیسیرد در سرم نیازمند ۴ واکنش زیر است:


لیپاز (باکتریایی): تری گلیسیرید را به سه اسید چرب و یک گلیسرول تبدیل می‌کند
گلیسرول کیناز: با ترکیب گلیسرول و ATP، گلیسرول سه فسفات و ADP حاصل می‌شود.
پیروات کیناز: با ترکیب ADP و فسفوفنول پیروات، ATP و پیروات حاصل خواهد شد.
لاکتات دهیدروژناز: NADH با پیروات باعث تولید NAD و لاکتات می‌شود.


نمونه مناسب| سرم باید باشد. نیازمند ۱۰ تا ۱۲ ساعت ناشتایی است.


مقادیر نرمال:

مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۴۵ تا ۲۰۴ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۴۲ تا ۱۵۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
برای مرد‌ها با توجه به میزان خطر بودن:
مطلوب: کمتر از ۱۵۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بالا: ۱۵۰ تا ۱۹۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
هایپر تری گلیسریدمیک: ۲۰۰ تا ۴۹۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
بسیار بالا و خطرناک: بیشتر از ۴۹۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر


تغییرات فیزیولوژیکی در میزان لیژوژروتئین‌ها| مقادیر بالای HDL-C در زنان یائسه، افرادی که به طور منظم ورزش می‌کنند، افرادی که دارای وزن مناسب هستند دیده می‌شود. انسولین، استروژن و تیروکسین (T۴) رابطه معکوسی با میزان کلسترول کل دارند. زمانی که میزان سطح استروژن بالا است (در زمان قاعدگی) میزان کلسترول کل کمتر و ترجیحا ۲۰۰ میلی گرم در دسی لیتر است. کلسترول HDL در زمان قاعدگی زنان هم افزایش نشان می‌دهد بر خلاف کلسترول LDL که کاهش نشان می‌دهد. در زیر نحوه اندازه گیری میزان HDL را باهم بررسی می‌کنیم:


اندازه گیری کلسترول HDL (HDL CHOLESTEROL) | برای اندازه گیری HDL-C می‌توان از دو روش پرسیپیتاسیون و یا روش هموژنوس استفاده کرد که هر کدام را شرح می‌دهیم.


واکنش رسوبی یا The Precipitation Reaction| از دکستران سولفات (dextran sulfate)، پلی اتیلن گلیکول (polyethylene glycol) و یا فسفوتگستیک اسید همراه با منزیم کلراید برای LDL، VLDL از نمونه سرم ناشتا را رسوب می‌دهد و HDL درسوپرناتانت بای می‌ماند.


مداخلات|وجود شیلومیکرون که در خون ناشتا وجود دارد باعث مداخله در این تست خواهد شد.


نمونه مناسب| سرم وپلاسما (بستگی به محلولی دارد که برای رسوب استفاده می‌شود). ۱۰ تا ۱۰ ساعت فرد باید ناشتا باشد.


مقادیر نرمال :


مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۳۱ تا ۶۳ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۳۷ تا ۸۳ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
برای مرد‌ها با توجه به میزان خطر بودن:
کم: بیشتر از ۵۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زیاد: کمتر از ۴۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر

روش Homogeneous | برای اندازه گیری Homogeneous HDL-C از رسوب استفاده نمی‌کنیم بلکه نیاز به سانتریفیوژ سرم داریم. این باعث می‌شود تا به دست اوردن HDL از نمونه راحت‌تر شود. یکی از این روش‌ها استفاده از آنتی بادی بر علیه آپولیپوپروتئین B-۱۰۰ برای اتصال به LDL وvldl می‌باشد. این روش باعث می‌شود که HDL برای مرحله دوم یعنی استفاده از ریجنت‌ها مخصوص برای انالیز کلسترول مناسب باشد. در روش دیگری، محلول پلی یانون سنتتیک به VLDL و LDL باند می‌شود و ان‌ها را از تولید محصول رنگی طی واکنش متوقف می‌کند. سپس ریجنت دومی برای واکنش با HDL-C وارد واکنش می‌شود و باعث تولید محصول رنگی می‌شود.


نمونه| سرم و یا پلاسما (بستگی به روش استفاده دارد.)


مقادیر نرمال:


مرد (۲۵ تا ۲۹ سال): ۳۱ تا ۶۳ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زن (۲۵ تا ۲۹ سال): ۳۷ تا ۸۳ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
برای مرد‌ها با توجه به میزان خطر بودن:
کم: بیشتر از ۵۹ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر
زیاد: کمتر از ۴۰ میلی‌گرم‌در ‌دسی‌لیتر


نقش HDL | دو لیپوپروتئین LDL و HDL دو لیپوپروتئین مخالف هم هستند! زمانی که میزان LDL در پلاسما افزایش یابد خطرناک خواهد بود در حالی که افزایش HDL در پلاسما شاخص مثبت و خوبی برای سلامتی و کاهش ناراحتی های قلبی است. افزایش میزان HDL شاخص خوبی برای سیستم عروقی است به این علت که HDL کلسترول را از بافتها به کبد منتقل می‌کند تا از بدن خارج و یا بازسازی شوند.

کلسترول خوب و کلسترول بد

کلسترول ، HDL - LDL - VLDL -


اندازه گیری کلسترول کل (TOTAL CHOLESTEROL) | در مقدمه مطلب اهمیت کلسترول را در بیماری‌های قلبی عروقی معرفی کردیم بنابراین این شاخص آزمایشگاهی می‌تواند مارکر خوبی برای بیماری کاردیاک باشد. اما بچه‌های علوم آزمایشگاهی چطور کلسترول را در آزمایشگاه اندازه گیری می‌کنند؟ روش اندازه گیری کلسترول کل در آزمایشگاه بر پایه واکنش کلسترول اکسیداز همراه با استراز کلسترول و واکنش پراکسیدازی است. واکنش پراکسیدازی برای ایجاد رنگ و تشخیص نهایی کاربرد دارد. واکنش:


کلسترول استراز:
کلسترول استر کل توسط این انزیم به کلسترول و اسید‌های چرب آزاد تبدیل می‌شود.
کلسترول اکسیداز:
کلسترول با اکسیژن ترکیب می‌شود و باعث تولید cholest-۴-en-۳-one وآب می‌شود.
پراکسیداز:
دو مولکول آب با ۴ مولکول امینوآنتی‌پرین ترکیب شده باعث تولید ۴ مولکول اب و کروموژن (ترکیب رنگی) می‌شود.




دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: لیپوپروتئین ها ،
آخرین ویرایش: - -



تعداد کل صفحات : 496 ... 12 13 14 15 16 17 18 ...
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic